ستون آخر- احسان محمدی - یکی از تاکتیک‌های روز در فوتسال پیشرفته جهان، استفاده بیشتر از دروازه‌بان در جریان بازی است. به بیان ساده‌تر، دروازه‌بان دیگر صرفاً بازیکنی نیست که فقط روی خط بایستد و مانع گلزنی شود. او باید با توپ از محوطه‌اش خارج شود، مهارت بازی با پا داشته باشد، زیر فشار پاس دقیق بدهد و با این حضور فعال، حریف را عقب بنشاند یا حتی موقعیت گل خلق کند.

این نقش طی سال‌های اخیر در فوتبال جهان نیز از دروازه‌بانان انتظار می‌رود. مانوئل نویر در جام جهانی ۲۰۱۴ نمونه‌ای کامل از این سبک بازی را به نمایش گذاشت. اما آیا چنین مهارتی بدون تمرین مستمر در باشگاه به دست می‌آید؟ تیم‌های ملی مانند گذشته فرصت اردوهای بلندمدت ندارند، در بهترین حالت، دو هفته کنار هم جمع می‌شوند. در دو هفته یا حتی یک ماه، تا چه اندازه می‌توان یک مهارت تاکتیکی را از پایه آموزش داد، نهادینه کرد و به بخشی از پازل تیمی تبدیل کرد؟

این چالشی است که مربیان تیم‌های ملی با آن روبه‌رو هستند. سال‌ها پیش، استانکو پوکله‌پوویچ، سرمربی تیم ملی فوتبال ایران در دهه ۷۰، می‌گفت: «من نمی‌توانم در اردوی تیم ملی به بازیکن استپ کردن یاد بدهم.» اشاره او به این نکته بود که بازیکنی که ملی‌پوش می‌شود باید مهارت‌های پایه را در باشگاه بیاموزد، جایی که تقریباً تمام سال در اختیار مربیان است.

این نکته ساده اما کلیدی را نباید نادیده گرفت: داشتن یک تیم ملی قدرتمند، مستلزم حضور مربیانی در باشگاه‌هاست که نگاه ملی داشته باشند و ارتباطی تنگاتنگ با کادر فنی تیم‌های ملی برقرار کنند تا رویکردها همسو و مشخص باشد. در غیر این صورت، دستاوردهایمان جزیره‌ای خواهد شد و در رقابت‌های بین‌المللی با چالش روبه‌رو می‌شویم. این ارتباط میان مربیان ملی و باشگاهی تعارف نیست، یک ضرورت اساسی است.

منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال