گزارش یک- بعضی تصویرها از ذهن پاک نمی‌شوند؛ مثل همان لحظه‌ای که نقش یوز زیبای ایرانی برای نخستین مرتبه روی لباس بازیکنان ایران‌زمین نشست و پیراهن تیم ملی یک‌دفعه معنا گرفت. انگار این اتفاق چیزی بیشتر از رنگ و پارچه بود؛ رنسانسی از تندی و جسارت، از حیوانی که سال‌هاست بی‌صدا در دشت‌های ایران می‌دود و برای ماندن می‌جنگد و حالا؛ لقبی متفاوت و معنادار را نیز به ملی‌پوشان هدیه کرده‌است.
در آستانه جام جهانی ۲۰۲۶، خبر حضور دوباره «طرح یوز» به پیراهن تیم ملی فوتبال ایران، شبیه زنده شدن یک خاطره جمعی است. برای نسلی که بازی‌ها را با هیجان دنبال می‌کرد، آن نقش فقط یک طرح نبود؛ امضای خاصی بود که تیم را از بقیه تیم‌های جهان جدا می‌کرد.

پیراهن سفید یا قرمز با یوزی که انگار آماده جهش است، تصویری بود که در قاب تلویزیون می‌درخشید و روی سکوها تکرار می‌شد تا یازده یوز ایرانی در زمین بجنبند و غرش کنند و عرصه را بر رقیب تنگ و تنگ‌تر کنند.
یوز ایرانی نماد سرعت و ظرافت است؛ همان چیزی که از تیم ملی انتظار داریم. اما مهم‌تر از آن، یادآوری یک مسئولیت است. هر بار که دوربین روی سینه بازیکنی زوم می‌کند، آن تصویر هم دیده می‌شود؛ بی‌آنکه شعاری داده شود، بی‌آنکه حرفی مستقیم زده شود.

فوتبال همیشه فقط درباره نتیجه نبوده؛ گاهی درباره پیامی است که بی‌واسطه منتقل می‌شود و طرح‌واره یوز پارسی این وظیفه را به درستی انجام خواهد داد.
بازگشت این طرح می‌تواند دوباره همان حس غرور را برگرداند؛ حسی که می‌گفت ما فقط برای بردن بازی نمی‌دویم، برای نشان دادن هویت‌مان می‌دویم.

شاید همین جزئیات کوچک است که یک تیم را در خاطر مردم ماندگار می‌کند. با بازگشت دوباره یوز، پیراهن تیم ملی دوباره داستانی برای گفتن خواهد داشت؛ داستان دویدن، دوام آوردن و روایت امید.

منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال