سرمقاله - پیش از جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل بود که صحبت از یک نماد ویژه برای پسران ملی‌پوش ایران به میان آمد. نمادی که قرار بود لزوم حفاظت از محیط‌زیست ایران‌زمین و جان گونه‌ای از حیوانات در معرض خطر آسیایی را در میدان جهانی به نمایش بگذارد اما رفته‌رفته، یوز قصه تیم ملی فراتر رفت و به نماد تیم ملی فوتبال ایران تبدیل شد.

طرح صورت یوز ایرانی به روی لباس پسران ایران رفت؛ محو و آرام اما در جام ملت‌های آسیا، نقش و نگار یوز ایرانی پررنگ شد تا دیگر همه در جهان، تیم ملی ایران را به لقب «یوزهای پارسی» بشناسند و تیم ملی صاحب لقبی شیک، باوقار و پرمعنا شده باشد.

 یوزها سرعتی باورنکردنی دارند، چابکی و چالاکی عجیبی از خود به نمایش می‌گذارند، باهوش و باظرافت در حیات‌وحش زیست می‌کنند و با چشمانی متفاوت، بدنی باریک و بالاکشیده؛ شمایلی یکتا دارند.

 یوز آسیایی که اکنون فقط در ایران زیست می‌کند، شاید بهترین نماد برای پسران ایران باشد که می‌خواهند در جام جهانی ۲۰۲۶ با ظرافت و چالاکی از بین رقبا، امتیازات را کسب کنند و مسیری متفاوت را رقم بزنند.

 هویت بصری ملی‌پوشان دوباره بازگشته و حالا مطمئناً «فقه» و «فراز»؛ دو یوز نر ایرانی که آخرین امیدها برای بقای این ژنتیک در خاک سرزمین مادری هستند، سفیران حیات خود را با دیده دیگری خواهند نگریست.

منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال