ستون آخر- احسان محمدی - در ورزش ایران تیم‌هایی هستند که شاید بسیاری از مردم اطلاعات دقیقی از آن‌ها نداشته باشند، نام همه بازیکنان یا اعضای کادر فنی را حفظ نباشند، از آخرین محل برگزاری مسابقات، رنکینگ جهانی یا حتی حریفانشان خبر نداشته باشند و لیگشان را هم دنبال نکنند. اما روز مسابقه، تمام قلب‌شان را با ضربان همان تیم کوک می‌کنند.

یکی از این تیم‌ها، تیم ملی فوتبال بانوان ایران است. گرچه چهره‌هایی چون مرضیه جعفری و برخی بازیکنان صاحب‌نام، در سال‌های اخیر این تیم را بیشتر به عرصه عمومی آورده‌اند، اما برای بسیاری از مردم، آنها فقط چند بازیکن فوتبال نیستند که برای مدال و عنوان به میدان می‌روند.

آنها نماد زنانی‌‌ و دخترانی هستند که سهم بیشتری از زندگی می‌خواهند، دخترانی که با وجود همه دشواری‌ها تسلیم نشده‌اند. سال‌ها از موانع بسیار گذشته‌اند، جاده‌های ناهموار را هموار کرده‌اند و از کوره‌راه‌ها عبور کرده‌اند تا خود را به صحنه‌های بین‌المللی برسانند.

کلمات از توصیف رنجی که این زنان و دختران در این مسیر کشیده‌اند ناتوان‌اند، از شرح جنگیدن با «نمی‌شود»ها، «نمی‌توانید»ها و «امکان ندارد»ها، قراردادهای ضعیف و ...

هر بار که فرصتی برای حضور در جلسات یا حاشیه تمرینات یکی از تیم‌های ملی فوتبال یا فوتسال بانوان در هر رده سنی داشته‌ام، به آنها گفته‌ام: فکر نکنید چون مردم در تمرین و اردو کنار شما نیستند، ارزش کارتان را نمی‌دانند. اتفاقاً خوب می‌بینند و خوب می‌دانند و دعای‌شان بدرقه راه شماست.

بروید و برای اعتبار نام خودتان، اعتماد و حمایت خانواده‌ها و خوشنامی ایران عزیز با تمام وجود بازی کنید.

این کاروان را همه دوست دارند، تیم ملی زنان و دختران ایران، بزرگ‌تر از یک تیم ورزشی است.