گزارش یک - فرصت برای نوشتن از تاکتیک و تکنیک بازیکنان، دستورالعمل‌های فنی مربیان، اقدامات استراتژیک برای آماده‌سازی ملی‌پوشان و اردوهای پی‌درپی تیم ملی فوتبال بانوان زیاد است و مطمئناً آنالیزورها و کارشناسان در این زمینه در کنار مرضیه جعفری، مو به مو همه‌چیز را بارها و بارها بررسی و تکرار کرده‌اند اما ماجرای تیم ملی فوتبال بانوان ایران در چند خط نقد فنی و تاکتیکی خلاصه نمی‌شود.

کم‌لطفی است اگر صعود تیم ملی به جام ملت‌های آسیا -که هفته آینده در استرالیا آغاز می‌شود- را فقط از بعد فنی و تاکتیکی بررسی کنیم. در اوج روزهای جنگ دوازده روزه، اردوی ملی‌پوشان بانوی ایران ادامه یافت تا دختران سرزمین پارس واقعاً از قلب یک جنگ به مسابقاتی بروند که فقط و فقط یک پایان را طلب می‌کرد؛ صعود به مهم‌ترین تورنمنت قاره. شیرزنان ایرانی از پس این مهم برآمدند و غریو شادی خود را به گوش قاره رساندند که «آمده‌اند برای یکه‌تازی» و قرار نیست یک رقیب ساده و بی‌دست‌وپا برای حریفان باشند.

تیم مرضیه جعفری درخشید و چشم‌ها را به خود خیره کرد، مرضیه خانم فوتبال ایران به قله مربی‌گری آسیا رسید و شد بانوی شماره یک قاره. ناخدا مرضیه ماند و تیمش را دوباره با هدفی متعالی‌تر به دست گرفت و از پس اردوهای پیاپی، درست در شرایطی که کم‌تر کسی جرئت می‌کرد هدایت بانوان را برعهده بگیرد، حالا تیمش را برای رقابت با غول‌های شرق آسیا حاضر کرده‌است. ترکیبی از بازیکنان باتجربه و دختران جوان، شاکله آسیایی تیم ملی را تشکیل داده‌اند و همه هم می‌دانند که نباید در انتظار معجزه بمانند.

معجزه‌ای اصلاً در کار نیست؛ همان‌طور که کاپیتان زهرا قنبری به‌درستی گفت. معجزه واقعی در ساق‌ها و ذهن‌های دختران جعفری است؛ جایی که ذهن آن هدف نهایی و آن اندیشه آسیایی را از رؤیا به باور تبدیل می‌کند و ساق‌ها دقیقاً زمانی که لاکتیکی شده‌اند و توانی ندارند، از پس این معجزه دوباره می‌دوند و می‌دوند و دروازه‌ها را می‌شکافند. معجزه در نتیجه بازی و گروه نیست، معجزه همین‌جاست، در ذهن و ساق بازیکنان ایران که با هدایت مرضیه جعفری؛ ممکن کردن غیرممکن را باور کرده‌اند.

منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال