آه از غمی که تازه شود با غمی دگر
سفرت به خیر آقای حبیبی محجوب و دوست داشتنی، سلام ما را به هم‌قطارانت که از بالا نگاه‌مان می‌کنند، برسان.
ستون ویژه-هنوز در شوک و بُهت فقدان حمید علیدوستی نازنین و شریف بودیم که خبر تلخ دیگری مثل آوار بر سرمان فرو ریخت. حسن حبیبی، حسن آقای فوتبال ایران، میراث‌دار قهرمانی‌های آسیا، سرمربی تیم ملی و تیم امید و مردی با کوله‌باری از افتخار، این بار کوله‌اش را برای سفر ابدی بست و به شاگردش پیوست. چهره‌ای تأثیرگذار و معلم اخلاقی برای تمامی نسل‌ها که قطعاً ضایعه درگذشت او را نمی‌توان به سادگی هضم کرد.
مرد سال فوتبال ایران در سال ۱۳۴۸، قهرمان جام ملت‌های آسیا، مربی راه‌یافته به المپیک و نخستین سرمربی تیم ملی پس از انقلاب اسلامی شاید تنها قطره‌ای از دریای کارنامه و افتخارات حسن آقای نازنین فوتبال ماست. رفتن او، وداع با یکی از ریشه‌های فوتبال و حافظه نسل‌هایی است که این ورزش را با نام و منش مردانی چون او شناختند. حبیبی از نسلی بود که اعتبار پیراهن ملی را با تلاش، تعهد و سربلندی معنا می‌کرد. حبیبی اما فراتر از این عنوان‌ها، آموزگاری بود که اثرش در شخصیت و مسیر شاگردانش باقی ماند که نمونه‌اش را در شخصیت ممتازی مثل حمید علیدوستی دیده و شنیده‌ایم. نجابت، وقار و منش معلمانه حسن آقا را نمی‌توانیم نادیده بگیریم؛ سفرت به خیر آقای حبیبی محجوب و دوست داشتنی، سلام ما را به هم‌قطارانت که از بالا نگاه‌مان می‌کنند، برسان.
