سرمقاله-کمتر کسی می‌تواند مسیر یحیی گل‌محمدی در فوتبال ایران را بدون یادآوری آن گل ماندگار مقابل مکزیک در جام جهانی ۲۰۰۶ مرور کند؛ مدافعی باتجربه که در یکی از بزرگ‌ترین صحنه‌های فوتبال جهان، نامش را در فهرست گلزنان ایران ثبت کرد.
او با ۷۴ بازی ملی، سال‌ها پیراهن تیم را بر تن داشت و در جام جهانی آلمان نیز یکی از چهره‌های باتجربه فوتبال ایران بود.
حالا همان بازیکن باسابقه که روزگاری در قامت یک ملی‌پوش برای اعتبار فوتبال ایران جنگید، در جایگاهی تازه به خانه تیم ملی بازگشت؛ این بار روی نیمکت تیم امید و با مسئولیت ساختن نسل المپیکی فوتبال کشور. گل‌محمدی فقط خاطره یک گل جهانی را با خود به این مأموریت نمی‌آورد.
تجربه سال‌ها حضور در پرسپولیس، فولاد و سایر تیم‌ها و هم‌چنین کارنامه پرافتخار مربی‌گری با قهرمانی‌های متعدد لیگ برتر و جام حذفی، پشتوانه‌ای ارزشمند برای آغاز این مسیر است. او طعم رقابت در سطح ملی و باشگاهی را چشیده و حالا باید این تجربه را به سرمایه‌ای برای جوانانی تبدیل کند که رؤیای پوشیدن پیراهن تیم ملی بزرگسالان و حضور در المپیک را دارند.
بازگشت یحیی به عرصه ملی، فرصتی برای پیوند تجربه نسل‌های مختلف است؛ از بازیکنی که روزی در جام جهانی گلزنی کرد تا جوانانی که می‌خواهند فردای فوتبال ایران را بسازند.
مقصد این بار لس‌آنجلس ۲۰۲۸ است؛ رؤیایی که تحقق آن می‌تواند نام یحیی را این بار نه در فهرست گلزنان، بلکه در تاریخ‌سازان فوتبال امید ایران قرار دهد.
