داستانی که خودمان می‌نویسیم

ستون آخر - شکست دو بر یک مقابل کره شمالی از آن نتایجی بود که نتیجه‌اش با چیزی که در زمین گذشت، هم‌خوانی نداشت. تیم ملی فوتبال جوانان ایران تا چند قدمی یک برد مهم پیش رفت، اما مسابقه در همان جایی برگشت که فوتبال گاهی بی‌رحم‌ترین چهره‌اش را نشان می‌دهد؛ آن هم در شرایطی که یک تصمیم بحث‌برانگیز داوری هم در روند بازی ‌و نتیجه پایانی تأثیر مستقیم گذاشت. اما شاید مهم‌تر از حسرت این شکست، واکنشی باشد که این تیم به آن نشان می‌دهد. برای تیمی در این سن، مسابقات انتخابی فقط محل جمع کردن امتیاز نیست؛ بخشی از فرآیند ساخته شدن بازیکنانی است که قرار است چند سال بعد بار فوتبال ایران را به دوش بکشند. آنها باید یاد بگیرند بازی‌هایی را که در اختیار دارند، تمام کنند و در لحظات دشوار، تمرکز و تصمیم درست را از دست ندهند.

 این شکست از همین منظر می‌تواند تجربه‌ای گران‌قیمت باشد. شاگردان قاسم حدادی‌فر حالا یک فرصت دیگر دارند؛ نه برای پاک کردن اتفاقی که افتاده، بلکه برای نشان دادن اینکه یک پایان تلخ الزاماً ادامه تلخی ندارد. این تیم پیش از این نشان داده که توانایی بازی کردن و رقابت کردن را دارد و حالا باید همان کیفیت را با تمرکز بیشتری به زمین بعدی ببرد. بازی یکشنبه مقابل ویتنام از جنس مسابقاتی است که بیش از هر چیز شخصیت یک تیم را نشان می‌دهد. قرار نیست اتفاقات بازی کره شمالی فراموش شوند؛ قرار است از آنها استفاده شود. برای جوانانی که هنوز در ابتدای مسیر فوتبال حرفه‌ای هستند، شاید همین مهم‌ترین درس باشد؛ بازی بعدی همیشه فرصت دیگری برای تعریف کردن داستان است. هنوز چیزی تمام نشده؛ یک مسابقه دیگر مانده و این تیم حق دارد امیدوار باشد که پایان این سفر، شبیه آنچه در دقایق آخر بازی قبل رقم خورد، نباشد.