یک قرار فوتبالی در نصف جهان

گزارش ویژه دربی ۱۰۷ قرار نیست فقط یک بازی میان استقلال و پرسپولیس باشد؛ این بار، خودِ شهر هم بخشی از داستان شده است. چهارشنبه شب، وقتی عقربه‌ها به ۱۹:۳۰ برسند و نورافکن‌های نقش جهان روشن شوند، اصفهان برای چند ساعت میزبان یکی از قدیمی‌ترین و پرتماشاگرترین روایت‌های فوتبال ایران خواهد بود؛ روایتی که این بار از تهران فاصله گرفته تا در شهری دیگر ادامه پیدا کند. این نخستین بار نیست که دربی از تهران بیرون می‌رود. بندرعباس، تبریز و اراک پیش از این چنین شبی را تجربه کرده‌اند. اما نقش جهان جنس دیگری دارد.

ورزشگاهی بزرگ و آشنا با شب‌های پرتماشاگر، این بار نه برای سپاهان، که برای دو تیمی پر می‌شود که میلیون‌ها هوادار در سراسر ایران دارند. اصفهان هم قرار نیست جای تهران را بگیرد؛ قرار است نشان بدهد فوتبال بزرگ، محدود به یک مختصات جغرافیایی نیست. شاید زیباترین تصویر دربی ۱۰۷ همین باشد؛ سکوهایی که نیمی آبی و نیمی سرخ خواهند بود و در میان آنها، فوتبال فرصت پیدا می‌کند دوباره خودش را نشان بدهد. ۳۵ هزار تماشاگر برای این مسابقه در نظر گرفته شده و سهم دو تیم نیز برابر است؛ یعنی ورزشگاه همیشه زرد طلایی فوتبال ایران این بار می‌تواند یکی از متفاوت‌ترین قاب‌های تاریخ شهرآورد را ثبت کند.

البته این مسابقه فقط درباره رنگ سکوها نیست. برای استقلال و پرسپولیس، امتیازهای این بازی در جدول اهمیت دارد؛ اما برای فوتبال ایران، اهمیت بزرگ‌تری هم وجود دارد. اینکه بزرگ‌ترین مسابقه باشگاهی کشور بتواند در خارج از تهران هم با شور، نظم، امنیت و کیفیت برگزار شود. حتماً روزی دوباره آزادی خانه دربی می‌شود؛ همان‌طور که انتظار می‌رود با پیشرفت روند آماده‌سازی این ورزشگاه، شهرآوردهای آینده بار دیگر به خانه تاریخی خود برگردند. اما قبل از آن، نقش جهان یک شب فرصت دارد تا خاطره خودش را بسازد. چهارشنبه شب، فوتبال ایران به اصفهان می‌رود. نه برای اینکه دربی از خانه‌اش دور شده؛ برای اینکه نشان دهد خانه فوتبال، هر جا که مردم برایش می‌آیند، همان‌جاست.