از میناب تا نصف جهان

سرمقاله- در میان هیاهوی دربی و رقابت دو تیم پرطرفدار فوتبال ایران، تصویری از سکوهای ورزشگاه نقش جهان شکل گرفت که ارزش آن بسیار فراتر از نتیجه یک مسابقه بود؛ هواداران دربی ۱۰۷، دست‌نوشته «میناب ۱۶۸» را به یاد کودکان و نوجوانان شهید مدرسه شجره‌طیبه میناب در دست گرفتند تا نام و یاد آنها در میان هزاران و میلیون‌ها نفر زنده بماند.

کودکانی که باید در کلاس درس، کنار دوستانشان و در مسیر ساختن آینده خود می‌بودند، قربانی حملاتی ناجوان‌مردانه شدند که جان‌های بی‌گناه را گرفت. یادآوری شهادت آنها در چنین فضای مردمی و پرمخاطبی، اتفاقی ارزشمند و انسانی است؛ چراکه اجازه نمی‌دهد نام این کودکان در هیاهوی روزمره فراموش شود. فوتبال خاستگاه مردمی دارد و شاید یکی از زیباترین کارکردهایش همین باشد که مردم را در کنار یکدیگر قرار دهد؛ حتی برای لحظه‌ای که رقابت رنگ می‌بازد و جای خود را به همدلی و ادای احترام می‌دهد. «میناب ۱۶۸» روی سکوهای نقش جهان، قاب ماندگاری از فوتبال و مردم بود؛ ادای احترامی به کودکانی که آینده‌شان ناتمام ماند، اما یادشان می‌تواند برای همیشه زنده بماند.