گزارش یک - برای ساختن یک تیم ملی موفق، همیشه لازم نیست بازیکنان را دور هم جمع کرد و چند روزی در اردو به تماشای آنها نشست. بعضی وقتها بهترین راه شناخت یک بازیکن، دیدن او در همان فضایی است که باید خودش را ثابت کند؛ وسط مسابقه، زیر فشار رقابت و در کنار همتیمیهایش. حسین عبدی این روزها دقیقاً چنین مسیری را برای تیم امید ایران انتخاب کرده است.
در شرایطی که به دلیل تعامل با باشگاههای لیگ برتری، اردوی مردادماه تیم امید برگزار نشد، کادر فنی تصمیم گرفته فرصت را از دست ندهد. عبدی به جای آن که منتظر برگزاری اردو بماند، خودش راهی مسابقات تدارکاتی پیشفصل شده و بازیکنانش را از نزدیک زیر نظر گرفته است؛ از آلومینیوم اراک و فجر سپاسی تا خیبر، گلگهر، استقلال، ذوبآهن و نساجی.
این اتفاق از یک منظر دیگر هم قابل توجه است؛ تیم امید حالا در مرحلهای قرار دارد که زمان چندانی تا بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ آیچی-ناگویا باقی نمانده و انتخاب نهایی بازیکنان اهمیت بیشتری پیدا کرده. در چنین شرایطی، دیدن عملکرد بازیکنان در مسابقه واقعی، اطلاعاتی به کادر فنی میدهد که شاید در چند جلسه تمرینی به دست نیاید و همچنین ارزش و اهمیتی دوچندان به بازیکنانی میدهد که برای پوشیدن پیراهن تیم ملی زیر ۲۳ سال ایران، اصطلاحاً خود را به آب و آتش میزنند تا برگزیده شوند.
آمادگی بدنی، تصمیمگیری، واکنش در شرایط سخت، هماهنگی با تیم و حتی شخصیت بازیکن در جریان مسابقه، همه بخشی از همان تصویری است که عبدی برای انتخاب نهایی به آن نیاز دارد. این رویکرد همچنین ادامه همان مسیری است که سرمربی تیم امید طی ماههای گذشته بر آن تأکید داشته؛ تعامل با باشگاهها و استفاده از ظرفیت فوتبال باشگاهی به جای قرار دادن تیم ملی و باشگاهها در دو سوی یک ماجرا. حالا عبدی و همکارانش در حال تکمیل آخرین قطعات پازل تیم امید هستند. شاید این بار مسیر رسیدن به یک تیم آماده، از اردو شروع نشود؛ از سکوهای ورزشگاهها و زمین مسابقات تدارکاتی میگذرد. جایی که بازیکنان باید پیش از پوشیدن پیراهن تیم امید، خودشان را در فوتبال واقعی ثابت کنند.
