برای پادشاهان فوتسال «آب زنید راه را»
خبر بازگشت جام باشگاه‌های فوتسال آسیا بعد از هشت سال، برای خیلی‌ها شاید فقط بازگشت یک تورنمنت به تقویم باشد.
گزارش یک
احسان محمدی - ۱۱ سال پیش وقتی وسط سالن پیروزی وحید شمسایی با موهای جوگندمی بعد از قهرمانی در جام باشگاه‌های آسیا سجده کرد و کلمه «الله» را وسط پرچم سه رنگ ایران بوسید، روزگار دیگری بود. او به عنوان مربی- بازیکن هم آقای گل مسابقات شد و هم عنوان بهترین بازیکن زمین را کسب کرد. آن روزها کسی تعداد فالوئرها را نمی‌شمرد، کسی ارزش بازیکنان را با قیمت قراردادشان اندازه نمی‌گرفت، هنوز ذهن ما این اندازه اسیر نمودارها نشده بود و فوتسال، آرام‌آرام جای خودش را در دل مردم باز می‌کرد. این افتخاری بود که در ۲۰۱۰ ماهان اصفهان و ۲۰۱۲ گیتی‌پسند هم کسب کرده بودند. بازیکن‌ها لذت می‌بردند که تمام افتخارات ملی و باشگاهی قاره کهن را غارت می‌کنند، فوتسال آسیا ایستاده به احترام ایران دست می‌زد. درست مثل ۳ سال بعد. سال ۲۰۱۸ و آن بوسه فرهاد فخیم به جام. روزی که مس سونگون در یوگیاکارتای اندونزی جام را به خانه آورد، کسی نمی‌دانست قرار است بعد از آن تورنمنت و سپس نایب‌قهرمانی مس در سال ۲۰۱۹، ۸ سال سکوت آغاز شود. خبر بازگشت جام باشگاه‌های فوتسال آسیا بعد از هشت سال، برای خیلی‌ها شاید فقط بازگشت یک تورنمنت به تقویم باشد، اما برای فوتسال ایران یعنی باز شدن دوباره دری که سال‌ها پشت آن، خاطرات قفل شده بود.
محمد طاهری، محمد کشاورز، اصغر حسن‌زاده، حسین طیبی، فرهاد فخیم، علیرضا صمیمی، مسلم‌اولادقباد و … این‌ها بخشی از شناسنامه نسلی هستند که ثابت کردند فوتسال ایران فقط در رده ملی قدرت نیست، بلکه باشگاه‌هایش هم می‌توانند قاره را فتح کنند.این ۸ سال، فقط تعطیلی یک تورنمنت نبود، بخشی از رؤیای باشگاه‌های ایرانی متوقف شد. ستاره‌هایی مثل حسین طیبی، مسلم اولادقباد و سالار آقاپور برای ادامه مسیر راهی اروپا شدند و آنجا جام گرفتند، اما جای یک صحنه همیشه خالی بود، اینکه قهرمان لیگ ایران دوباره با پرچم کشورش وارد آسیا شود و برای فتح قاره بجنگد.
بازگشت جام باشگاه‌های آسیا یعنی بازگشت انگیزه. یعنی دوباره قهرمانی لیگ ایران، بلیت حضور در معتبرترین رقابت باشگاهی قاره باشد. یعنی دوباره بچه‌ای در یک سالن کوچک آرزو کند روزی با پیراهن یک باشگاه ایرانی جام آسیا را بالای سر ببرد. آسیا دوباره آغاز شده و اگر تاریخ چیزی به ما یاد داده باشد، این است که هر وقت درهای آسیا باز شده، فوتسال ایران هیچ‌وقت مهمان این قاره نبوده، صاحب این خانه بوده؛ تا باد چنین بادا.
