اعتماد و صبوری برای یک سرمایه ارزشمند
شاید بزرگترین دستاورد این فصل، نه فقط قهرمان لیگ، بلکه تثبیت این باور باشد که مربیان ایرانی، وقتی فرصت واقعی پیدا کنند، توانایی ساختن فصلهای بزرگ را دارند.
گزارش یک - لیگ بیستوششم فوتبال ایران، پیش از آنکه حتی سوت آغازش به صدا درآید، یک پیام روشن برای فوتبال کشور دارد؛ فصل اعتماد به مربیان ایرانی. اتفاقی که شاید در نگاه اول بیش از هر چیز تحت تأثیر شرایط اقتصادی و کاهش امکان همکاری با مربیان خارجی شکل گرفته باشد، اما در دل خود میتواند نقطه آغازی برای یک تغییر مهم و ماندگار باشد. سالها بود که بسیاری از باشگاههای مدعی، موفقیت را در استخدام مربیان خارجی جستوجو میکردند. امروز اما نیمکتهای استقلال، پرسپولیس، سپاهان، تراکتور و دیگر تیمهای لیگ برتری در اختیار مربیانی قرار گرفته که بسیاری از آنها تا همین چند سال قبل، خودشان ستارههای همین لیگ بودند. چهرههایی مانند محرم نویدکیا، مهدی رحمتی، مازیار زارع، محمد ربیعی، سهراب بختیاریزاده، حمید مطهری، رسول خطیبی و دیگر مربیان جوان، نسلی را شکل دادهاند که فوتبال امروز را با تمام جزئیاتش لمس کردهاند و با نیازهای بازیکن امروزی آشنا هستند.
کاهش میانگین سنی نیمکتهای لیگ، فقط یک آمار نیست؛ نشانهای از تغییر نگاه مدیران باشگاههاست. اعتمادی که اگر با صبوری همراه شود، میتواند سرمایهای ارزشمند برای آینده فوتبال ایران باشد. تجربه فوتبال دنیا نیز نشان داده بسیاری از موفقترین مربیان سالهای اخیر، در سنین پایینتر فرصت هدایت تیمهای بزرگ را پیدا کردند و همین اعتماد، مسیر پیشرفت آنها را هموار کرد. از سوی دیگر، جوانتر شدن نیمکتها میتواند روی کیفیت مسابقات نیز اثرگذار باشد. مربیان نسل جدید معمولاً با ایدههای تاکتیکی بهروزتر، جسارت بیشتر در استفاده از بازیکنان جوان و تمایل بالاتر به فوتبال مالکانه و هجومی شناخته میشوند. همین ویژگیها میتواند لیگ بیستوششم را به رقابتی پرتحرکتر، جذابتر و غیرقابل پیشبینیتر تبدیل کند؛ لیگی که در آن شجاعت، خلاقیت و انرژی جای محافظهکاری را بگیرد.
البته این مسیر بدون چالش نخواهد بود. مربیان جوان بیش از هر چیز به حمایت مدیران باشگاهها نیاز دارند؛ حمایتی که نباید با اولین لغزش یا چند نتیجه نامطلوب از بین برود. اگر این اعتماد تداوم پیدا کند، فوتبال ایران نهتنها صاحب نسلی تازه از مربیان موفق خواهد شد، بلکه از دل همین نیمکتهای جوان، میتواند آیندهای روشنتر برای لیگ برتر و حتی تیمهای ملی بسازد. شاید بزرگترین دستاورد این فصل، نه فقط قهرمان لیگ، بلکه تثبیت این باور باشد که مربیان ایرانی، وقتی فرصت واقعی پیدا کنند، توانایی ساختن فصلهای بزرگ را دارند.
