نیمکت‌هایی با بوی آینده
مدیران باشگاه‌ها این بار به سرمایه‌ای اعتماد کرده‌اند که سال‌ها در همین فوتبال رشد کرده، قهرمانی دیده، شکست خورده و تجربه اندوخته است.
سرمقاله - فوتبال ایران در فصل بیست‌وششم لیگ برتر خود یک نسل تازه را روی نیمکت‌ها می‌نشاند. نسلی که هنوز خاطره بازی‌هایش در ذهن هواداران زنده است و حالا با کت‌وشلوار، از کنار خط فرمان می‌دهد. شاید سال‌ها این تصور وجود داشت که موفقیت فقط با یک مربی خارجی تضمین می‌شود، اما لیگ بیست‌وششم روایت دیگری را آغاز کرده است. مدیران باشگاه‌ها این بار به سرمایه‌ای اعتماد کرده‌اند که سال‌ها در همین فوتبال رشد کرده، قهرمانی دیده، شکست خورده و تجربه اندوخته است.
ارزش این اتفاق فقط در ایرانی بودن مربیان نیست؛ در جوان‌تر شدن نیمکت‌هاست. مربیانی که با فوتبال مدرن فاصله نسلی ندارند، زبان بازیکنان را بهتر می‌فهمند و معمولاً جسارت بیشتری برای ارائه فوتبال تهاجمی، استفاده از استعدادهای جوان و اجرای ایده‌های تازه دارند. البته هیچ تضمینی وجود ندارد که همه این انتخاب‌ها به جام ختم شود، اما یک دستاورد از همین امروز قابل مشاهده است؛ فوتبال ایران دوباره به دانش و توانایی خودش اعتماد کرده است. اگر این اعتماد با صبر مدیران همراه باشد، شاید مهم‌ترین قهرمان این فصل نه یک باشگاه، بلکه نسلی از مربیان ایرانی باشد که آمده‌اند تا آینده فوتبال کشور را از روی همین نیمکت‌ها بسازند.
