سرمقاله - کسانی که نخستین بازی تیم ملی فوتسال بانوان ایران در جام جهانی مقابل برزیل را ندیدند و فقط نتیجه‌ ۴-۱ را در خبرها خواندند، احتمالاً منتقدان مناسبی برای تحلیل این مسابقه نیستند. دیداری که تنها یک بازی فوتسال نبود، بلکه نشانه‌ای از شجاعت، جسارت و اعتماد به نفس بود. اشک‌های مهسا کمالی، زننده تک‌گل ایران مقابل برزیلِ باشکوه، شاید بهترین تصویر برای تلاشی ۳۰ دقیقه‌ای با تمام وجود مبارزه کردن، نترسیدن و پا پس نکشیدن باشد. شیردختران فوتسال ما نشانه‌های امید، تحول و اعتمادند. کسانی که مسیر ناهموار شهرهای خود را تا قلب سالن‌های جام جهانی هموار کردند، توانستند اعتماد خانواده‌های‌شان را به دست بیاورند، در لیگ بدرخشند، به لیست نهایی سرمربی فکور و سخت‌گیری چون «شهرزاد مظفر» برسند و حالا با پیراهن مقدس ایران به میدان بروند. دومین بازی ما مقابل پاناماست، نمایش مقابل برزیل تحسین‌برانگیز بود اما در این مرحله هنوز ۶ امتیاز دست‌نخورده باقی مانده؛ مقابل پانامای نوظهور و ایتالیای پرقدرت. با این دخترها حق داریم رویا ببافیم، به پیروزی فکر کنیم، به صعود…