چرا دربی را دوست داریم؟

ستون آخر- چرا برای یک بازی ۹۰ دقیقه‌ای، چند روز زودتر کری می‌خوانیم، ترکیب می‌چینیم، خاطره تعریف می‌کنیم و حتی نتیجه‌ای را که هنوز اتفاق نیفتاده، در ذهن‌مان بازی می‌کنیم؟ چون دربی فقط مسابقه دو تیم نیست؛ برخورد دو هویت است. روان‌شناسی اجتماعی می‌گوید بخشی از تعریف ما از «خودمان» از گروه‌هایی می‌آید که به آنها تعلق داریم. فوتبال یکی از ساده‌ترین و قدرتمندترین شکل‌های همین تعلق است؛ ما فقط طرفدار یک تیم نیستیم، برای مدتی «ما» می‌شویم. برای همین است که فوتبال جهان بدون رقیب‌های بزرگش قابل تصور نیست.

ال‌کلاسیکو بدون بارسلونا و رئال مادرید معنایی ندارد؛ میلان بدون دوئل اینتر و میلان، منچستر بدون جنگ یونایتد و سیتی، بوئنوس‌آیرس بدون سوپرکلاسیکوی بوکا و ریور و لندن بدون آن همه نبرد هم‌شهری، چیزی کم دارد. حتی تقابل لیورپول و منچستریونایتد که صرفاً یک دربی شهری نیست، به‌خاطر تاریخ، قدرت و رقابت دو باشگاه، همان کارکرد را پیدا کرده است. پژوهش‌ها هم نشان می‌دهند بازی‌های کلاسیک و رقابت‌های دیرپا حتی توجه کسانی را جلب می‌کنند که معمولاً دنبال فوتبال نیستند.راز جذابیت دربی همین نزدیکی است: رقیب آن‌قدر شبیه ماست که شکست دادنش لذت بیشتری دارد و آن‌قدر متفاوت است که می‌توانیم هویت خودمان را در برابر او تعریف کنیم.