صدا، دوربین، حرکت به‌سوی ثبت در تاریخ
حضور ایران در جام ملت‌های آسیای فوتبال زنان تنها یک اتفاق ورزشی نیست که با پایان آخرین مسابقه تمام شود؛
ستون آخر-فوتبال بانوان ایران لزوماً در ۹۰ دقیقه‌های مسابقاتی اتفاق نمی‌افتد؛ بخش اعظمی از آن در تمرین‌ها، اردوها، سفرها، رختکن‌ها، لحظه‌های شادی و حتی روزهایی شکل می‌گیرد که شاید در هیاهوی یک رقابت رسمی کمتر دیده شوند.
اساساً آن ۹۰ دقیقه‌های بازی را ۲۲ ساعت و ۳۰ دقیقه مابقی ساخته‌اند که اگر این لحظه‌ها ثبت نشوند، بخشی از مسیر طی‌شده خیلی زود از حافظه فوتبال حذف خواهد شد.
حضور ایران در جام ملت‌های آسیای فوتبال زنان تنها یک اتفاق ورزشی نیست که با پایان آخرین مسابقه تمام شود؛
بخشی از تاریخ فوتبال بانوان ایران است و باید تصویر، صدا و روایت آن برای سال‌های آینده باقی بماند. مستندسازی، هزینه اضافی یا کار حاشیه‌ای فوتبال نیست. آرشیو درست، سرمایه‌ای برای آینده است؛ برای نسل بعدی بازیکنان، مربیان، پژوهشگران، رسانه‌ها و حتی مدیرانی که می‌خواهند بدانند این فوتبال از کجا به امروز رسیده است.
نسل‌های بعد باید بتوانند فقط آمار مسابقات را نبینند، بلکه چهره آدم‌هایی را هم ببینند که این مسیر را ساخته‌اند. هر تصویری که امروز ثبت می‌شود، ممکن است سال‌ها بعد به سندی مهم تبدیل شود. فوتبال بانوان ایران در حال ساختن فصل‌های تازه‌ای از تاریخ خود است؛ حالا باید مطمئن باشیم هیچ‌کدام از این فصل‌ها بدون تصویر و روایت باقی نمی‌مانند.
