گل‌هایی که پیر نمی‌شوند
شاید گلزن بعدی هنوز از راه نرسیده باشد؛ اما دربی همیشه برای جاودانه شدن، فقط یک لحظه می‌خواهد.
ستون ویژه-دربی را می‌شود با برد و مساوی شمرد، با تعداد گل‌ها اندازه گرفت یا حتی در جدول تاریخچه‌اش دنبال برتری یکی از دو تیم گشت؛ اما حافظه فوتبال، شهرآورد را بیشتر با آدم‌هایش به یاد می‌آورد.
مردانی که در یک لحظه، یک شوت یا یک ضربه سر، نام خود را برای همیشه کنار این مسابقه ثبت کردند. مسابقه‌ای که بیش از نیم قرن گذشته و هنوز می‌شود رد پای آدم‌هایی را در آن پیدا کرد که سال‌هاست از فوتبال دور شده‌اند.
در دفتر قطور شهرآورد، نخست باید سراغ مرحوم صفر ایران‌پاک رفت؛ مردی از روزهای فوتبال سیاه‌وسفید که هفت بار دروازه استقلال را باز کرد و هنوز هیچ‌کس نتوانسته از رکوردش عبور کند. پشت سر او حسین کلانی ایستاده با شش گل؛ و بعد نام‌هایی که هرکدام بخشی از خاطرات دربی‌اند: علی جباری، مرحوم غلام‌حسین مظلومی و مهدی هاشمی‌نسب، هر کدام با پنج گل.
هاشمی‌نسب البته قصه متفاوتی دارد؛ چهار گلش با پیراهن پرسپولیس و یک گلش با لباس استقلال، انگار خودش به تنهایی یک فصل از تاریخ این رقابت است.بعدتر نوبت به فرهاد مجیدی، مجتبی جباری، مرحوم هادی نوروزی، آرش برهانی و دیگر مردانی رسید که هرکدام یک یا چند شب دربی را به نام خود زدند.
و امروز علی علی‌پور با پنج گل، در جمع بهترین گلزنان تاریخ ایستاده؛ نامی از نسل تازه که هنوز فرصت دارد در این دفتر چند صفحه دیگر به خودش اختصاص دهد.اما اگر بخواهیم تاریخ را با عدد ببینیم، قصه همچنان نزدیک و نفس‌گیر است. از ۱۰۶ دربی گذشته، پرسپولیس ۲۹ بار برده، استقلال ۲۶ بار و ۵۱ مسابقه هم مساوی شده است؛ ۱۹۹ گل در این ۱۰۶ بازی به ثمر رسیده که ۱۰۴ گل سهم سرخ‌ها و ۹۵ گل سهم آبی‌ها بوده است. این عددها اما نمی‌گویند چرا نام ایران‌پاک هنوز شنیده می‌شود، چرا گل هاشمی‌نسب در ذهن‌ها مانده یا چرا یک گل علی‌پور می‌تواند سال‌ها درباره‌اش حرف بزنیم. دربی را آمار زنده نگه نمی‌دارد؛ خاطره زنده نگهش می‌دارد. امشب در نقش جهان، تاریخ دوباره یک صفحه سفید پیش روی بازیکنان می‌گذارد.
شاید گلزن بعدی هنوز از راه نرسیده باشد؛ اما دربی همیشه برای جاودانه شدن، فقط یک لحظه می‌خواهد.
