دکتر مجید سعیدی
برای لوث کردن و کم ارزش جلوه دادن هر عملکردی می توان چشم ها را بست. می توان همه چیز را برعکس جلوه داد. حتی می توان همه روزه استعفائ یا برکناری مربیان و روسای فدراسیون تیم های ناکام در جام جهانی را بصورت هدفمند و البته معنادار(!) بزرگنمایی کرد.
دشمنان مربیان داخلی و ایضا مخالفان امیر قلعه نوعی(!) که منتظر فرصت می گشتند تا عقده گشایی کنند ! پس از عدم صعود تیم ایران به یک شانزدهم جام جهانی در بوق و کرنا کرده اند که نباختن دستاورد نیست و امیر قلعه نوعی توفیق چندانی نداشته است!
سوال این است؛ دستاورد یعنی چه؟ توفیق چه معنایی دارد؟
آیا عملکرد و نتایج تیم ایران را با همه ادوار گذشته ی حضور ایران در جام جهانی ( به ویژه با همه ی سالهایی که کی روش درایران حضور داشت و سه جام جهانی را تجربه کرد) مقایسه کرده اید؟
در همه ادوار گذشته ، چه زمانی کشور درگیرجنگ تحمیلی بود ؟ آیا لیگ تعطیل شده بود؟ آیا از میزبانی در مرحله مقدماتی محروم بودیم؟ آیا از انجام بازیهای تدارکاتی با تیم های مطرح تحریم بودیم؟ آیا ویزا نمی دادند؟ آیا مجبور بودیم بر خلاف مقررات فیفا بجای ۴۸ ساعت قبل از مسابقه ۱۶ ساعت پیش از بازی در استادیوم محل مسابقه حضور پیدا کنیم و بلافاصله بدون ریکاوری به مکزیک برگردیم؟
درباره فضای حاکم بر استادیوم به هنگام بازی های تیم ملی که قابل پیش بینی بود فعلا سخن نمی گویم !
فقط می پرسم ، قدری وجدان خود را قاضی کنید ، با همه ی این مصایب / مشکلات / موانع اگر نباختن در سه مسابقه آنهم در سرزمین دشمن متخاصم ( که با حمله به کشورمان ؛ رهبر عظیم الشان ، فرماندهان غیور ، دانشمندان نخبه ، مردم مظلوم ، بچه های بی گناه میناب را به شهادت رساند ، دهها مراکز و منابع زیر ساختی را منهدم کرد . زیان چند صد میلیاردی به ایران عزیزمان وارد نمود و. ..) هنر نیست ، پس چیست؟ ...یک لحظه فکر کنید!
وقتی انتظار داشتیم نیوزیلند را ببریم . بعد از ۱۰ نفره شدن بلژیک - تیمی که اکنون به یک هشتم راه یافته - همه ایران متفق القول بودند باید پیروز می شدیم . جلوی مصر اگر ضربه شجاع افساید اعلام نمی شد و غیرو .. معنی چنین انتظاری از تیم ملی چیست؟
آیا همه ی انتظارات برخاسته از توانمندی و قابلیت ها ی تیمی نیست که می گفتند قلعه نوعی تیم پیرمردها را رهسپار جام جهانی کرده است؟
..به اینکه ایراداتی به تیم وارد بود و سرمربی محترم تیم ملی نیز به آن معترف است ، تردیدی وجود ندارد. اما همینکه در سرزمین دشمن متخاصم نباختیم . شایسته صعود بودیم . انتظار مردم - برخلاف شائبه های موجود- بازی به بازی از تیم ملی بالا رفت و دهها مورد دیگر ..اگر دستاورد نیست ، پس چیست؟
اگر بجای یک ایرانی وطن دوست ، یک چشم آبی سرمربی تیم ملی بود ! بازهم با حب و بغض قضاوت می کردید ؟
