سیاسیکاری با ابزار فوتبال
در پایان جام جهانی، آن چه در حافظه فوتبال باقی میماند نه شادی از حذف یک رقیب، بلکه احترام، متانت و ایستادگی تیمی است که زیر فشار خم نشد و شأن پیراهن ایران را حفظ کرد.
سرمقاله- اینکه یک مقام ارشد دولتی، پایان کار یک تیم ملی در جام جهانی را با شادی همراه کند، بیش از هر چیز نشان میدهد که برای برخی، فوتبال هرگز یک مسابقه ورزشی نیست و بلکه ابزاری برای تسویهحسابهای سیاسی و درونی است. چنین رفتاری نه با شأن یک میزبان سازگار است و نه با ارزشهایی که سالها از ورزش به عنوان زبان مشترک ملتها شنیدهایم. آن چه این ماجرا را ماندگار میکند، نه آن اظهارنظرهای تند، بلکه واکنش تیم ملی ایران است. بازیکنان و کادر فنی، در روزهایی که با فشارهای کمسابقه، محدودیتها و رفتارهای غیرحرفهای روبهرو بودند، آرامش و شخصیت خود را حفظ کردند. آنها اجازه ندادند حاشیهها تمرکزشان را از میدان مسابقه بگیرد و نشان دادند که میتوان زیر شدیدترین فشارها نیز با وقار از نام ایران دفاع کرد و در موقع مناسب نیز با ادبیات شایسته به این قبیل رفتارها اعتراض کرد.
پاسخ رسانهای نیز در همین چارچوب معنا پیدا میکند؛ پاسخی که تأکید داشت ملت ایران سالهاست با چنین ادبیاتی بیگانه نیست و این سخنان، بیش از آنکه چهره ایران را مخدوش کند، گویای نگاه و منش گوینده آن است. در پایان جام جهانی، آن چه در حافظه فوتبال باقی میماند نه شادی از حذف یک رقیب، بلکه احترام، متانت و ایستادگی تیمی است که زیر فشار خم نشد و شأن پیراهن ایران را حفظ کرد.
