۱۷۵۵۵ روز همراه با پسران ایران

ستون ویژه-عدد ۱۷۵۵۵ برای فوتبال ایران روایت نزدیک به نیم‌قرن انتظار، تجربه، شکست، اشک، امید و دوباره برخاستن است. درست ۱۷۵۵۵ روز از نخستین مسابقه تیم ملی در جام جهانی مقابل هلند گذشته تا فوتبال ایران به تیمی برسد که امروز همه درباره شخصیتش حرف می‌زنند، نه فقط نتیجه‌هایش.

این ایران، حاصل یک مسابقه یا یک جام نیست. حاصل دهه‌ها تجربه است؛ نسلی که حالا مقابل یکی از قدرت‌های فوتبال آفریقا می‌ایستد، عقب می‌افتد، اما دوباره برمی‌گردد، گل می‌زند، تا ثانیه آخر برای پیروزی می‌جنگد و زمین را با حسرت از دست دادن سه امتیاز ترک می‌کند، نه با رضایت از یک تساوی.شاید به همین دلیل بود که بعد از مسابقه، صدای رامین رضاییان لرزید، اشک‌های مهدی قائدی جاری شد و امیر قلعه‌نویی با بغض از بازیکنانش گفت.

 این‌ها واکنش یک تیم معمولی نبود؛ تصویر نسلی بود که می‌داند چه چیزی را ساخته و چقدر برای رسیدن به این جایگاه جنگیده است.امروز، تیم ملی فقط در آستانه صعود به مرحله حذفی نیست؛ در آستانه خلق یکی از ماندگارترین فصل‌های تاریخ فوتبال ایران قرار دارد. فصلی که میلیون‌ها ایرانی را سحرخیز کرد، نگاه‌ها را به صفحه تلویزیون دوخت و قلب‌ها را با هر حمله و هر دویدن به تپش انداخت.شاید تا ساعاتی دیگر صعود هم رسمی شود اما حتی پیش از آن، یک حقیقت قابل انکار نیست.

 بعد از ۱۷۵۵۵ روز، فوتبال ایران به تیمی رسیده که دیگر برای حضور در جام جهانی تشویق نمی‌شود؛ برای شجاعت، شخصیت و کیفیتش تحسین می‌شود. این، شاید زیباترین دستاورد نسل امروز فوتبال ایران باشد؛ نسلی که هنوز آخرین صفحه داستانش را ننوشته است.