از پاریس کوچولو تا اکباتان

ستون آخر- احسان محمدی - بعد از یک صعود حماسی در دیداری مقابل استرالیا که نسل ما از حرف زدن در موردش خسته نمی‌شود، تیم ملی فوتبال یکی از اردوهای آماده‌سازی خود برای سفر به فرانسه ۱۹۹۸ را در بروجرد برگزار کرد. به یک‌باره شهری که مردمش به خاطر آب و هوا و زیبایی‌هایش آن را «پاریس کوچولو» لقب داده‌ بودند تیتر روزنامه‌های ورزشی پر فروش آن روزها شد.

 «تومیسلاو ایویچ» ستاره‌های محبوب آن روزهای فوتبال ایران را از هیاهوی تهران دور‌ کرد اما ویدیوهای به جا مانده از آن اردو نشان می‌دهد که هزاران تماشاگر در هر جلسه تمرینی حضور پیدا می‌کردند و برخلاف نقدهای اولیه، آن اردو از نظر کادر فنی و بازیکنان یکی از مفیدترین اردوهای آماده‌سازی تیم ملی شد. دستکم بهتر از اردوی پرحاشیه ایتالیا و بازی با آث رُم و اینترمیلان!

روز‌ پنجشنبه وقتی بازیکنان دعوت شده به اردوی تیم ملی اعزامی به جام جهانی ۲۰۲۶ در قالب دو تیم سفید و قرمز در اکباتان به دیدار هم رفتند یاد بروجرد افتادم.

 "امیر قلعه‌نویی" دورتر از نیمکت‌ها نشست تا دقیق‌تر بازی را ببیند و دستیارانش هدایت دو تیم را دست گرفتند. بازی ابداً شبیه یک دیدار دوستانه درون اردویی نبود. وقتی قرار است چند نفر خط بخورند دیگر جایی برای تعارف و راه دادن و کوتاه آمدن نمی‌ماند.

البته که برگزاری چنین دیداری قابل مقایسه با یک بازی رسمی با تیمی صعود کرده به جام جهانی نیست اما چه می‌شود کرد؟ شرایط غیرفوتبالی حاکم بر منطقه چنان تاثیرگذار است که جای نقادی هم‌ نمانده. با این همه وقتی تیم ملی به دیدار بلژیک، مصر و نیوزیلند می‌رود کسی این اردو و مسابقه درون تیمی یادش هست؟ حریفان با توان کمتری روبروی کادر فنی و بازیکنان قرار می‌گیرند؟! البته که نه! هر‌کدام از آن دیدارها ۹۰ دقیقه است و حتی در شرایط پیچیده این روزها، فشار برای صعود به مرحله دوم روی دوش تیم است. کاش که همه چیز فوتبالی و‌ درون زمین بود اما نشانه‌های بیرونی خبر از فشارهای تازه دارد، چیزهایی که ربطی به فوتبال ندارد اما فوتبال و تیم ملی ایران را تحت تاثیر قرار می‌دهد. خلاصه اینکه حق داریم روی اتوبوس تیم ملی کنار شعار «تا پای جان برای ایران» بنویسیم: «ماییم و نوای بی‌نوایی/ بسم‌الله اگر حریف مایی!

منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال