به‌دنبال تکرار پای‌کوبی شیرین
یکی از موضوعات روز «رفتن یا نرفتن تیم ملی فوتبال به جام جهانی» است.
ستون آخر- احسان محمدی - حتی اگر کسی بخواهد در موردش حرف نزند باز در واقعیت تفاوتی ایجاد نمی‌شود. ما هنوز در جنگ هستیم، فقط فعلاً توافق لرزانی شکل گرفته که آتش را «بس» کنیم. تصمیم گرفتن برای شروع یا پایان هر کاری در شرایط جنگی با روزگار صلح تفاوت دارد، حتی تصمیم‌گیران و تصمیم‌سازان جدیدی به میدان می‌آیند و نگرانی‌هایی خلق می‌شود که تا پیش از این از اساس وجود نداشت. یکی از موضوعات روز «رفتن یا نرفتن تیم ملی فوتبال به جام جهانی» است. شاید اگر میزبان دیدارهای تیم ملی ایران مکزیک یا کانادا بود هم موضوع فرق می‌کرد اما در سرزمین دشمن به میدان رفتن با خودش دل‌نگرانی‌هایی به همراه می‌آورد که فدراسیون فوتبال تصمیم‌گیر نهایی آن نیست. یکی از پرتنش‌ترین بازی‌های تاریخ فوتبال ما، دیدار با عراق در مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۲ بود. با آنکه نزدیک به ۱۵ سال از پایان جنگ ایران و عراق می‌گذشت اما هنوز صدام حسین زنده بود و بازیکنان آن تیم ملی که در ورزشگاهی ملتهب به میدان رفتند خاطراتی از قبل و بعد مسابقه تعریف می‌کنند که بیشتر شبیه یک تور در شهر وحشت است.
حالا در حالی که هنوز خاک، داغ سوگواران را سرد نکرده، زخمی‌های ناشی از بمباران آمریکایی‌ها در بیمارستان هستند و بغض‌ها در گلو، کسانی می‌گویند معلوم نیست چه چیزی در انتظار تیم ملی ایران باشد.
اما همان‌طور که آن مسابقه در قلب عراق به پیروزی شیرین ۲-۱ تبدیل شد و صدام رویای شکست دادن ایران را به گور بُرد، چرا رویایی پیروزی در جام جهانی و پای‌کوبی در خیابان‌های امریکا را از خودمان دریغ کنیم؟ من هم می‌دانم که مصر و بلژیک و نیوزیلند با آمادگی فنی و آرامش بیشتری از ما به زمین خواهند آمد اما آدمی به امید و رویا زنده است. من جزو مسافران نیستم که این یک تقلای فردی ترجمه شود ولی می‌دانم جام جهانی مهم‌ترین خبر رسانه‌ها خواهد شد، ترند در شبکه‌های اجتماعی حتی فیلتر شده! میلیاردها نفر آن را دنبال می‌کنند و حالا که جهان دارد ما را به واسطه مقاومت سلحشورانه در جنگ تحسین می‌کند چرا بخت دیده شدن و حتی جشن گرفتن احتمالی و رقص پرچم را از خودمان دریغ کنیم؟
می‌توانیم چیزی شبیه مُشت گره کرده «جسی اونز» دونده سیاهپوست خلق کنیم که در المپیک ۱۹۳۶ برلین مقابل چشمان پر خشم «هیتلر» نظریات نژادپرستانه نازی‌ها را مبتذل کرد. این جام جهانی را با همه تهدیدهایش به فرصتی برای درخشیدن تبدیل کنیم، بازیکنان با شوق، عطش و امیدی که از مردم می‌گیرند، آماده‌اند تا بیش از توانشان بجنگند، به آنها اعتماد کنیم.
منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال
