آماده‌سازی فنی تیم ملی یا بازگشت به اصل خویش؟

ستون آخر - احسان محمدی - دوران دانشجویی دفتری درست کردم و به جای ثبت خاطرات دوستانم از آن‌ها تعدادی سوال می‌پرسیدم که باید جواب می‌دادند. از جمله اینکه «۳۰ سال بعد فکر می‌کنید کجا هستید؟»، «اگر حافظ را ببینید از او چه سوالی می‌پرسید؟» و ...یکی از سوالاتم هم این بود: «از همسر آینده‌تان چه انتظاری دارید؟» فرهاد دوست شوخ‌ طبعم نوشته بود: «من کلیه درد دارم، از همسرم انتظار دارم وقتی خوابم می‌برد روی من پتو بیندازد!»

بعد از شروع جنگ ۴۰ روزه، مدام از خودم می‌پرسم از تیم ملی فوتبال در جام جهانی چه انتظاری داریم؟ «اینکه با تمرکز کامل و بدون توجه به شرایطی که بازیکنان و خانواده‌هایشان از سر گذراندند برود و مقابل حریفانش بازی کند؟»، «بدون توجه به تبعات قطعی و هزینه‌های انضباطی آن، جام جهانی را به یک عرصه برای اعتراض عمومی و اجتماعی و سیاسی تبدیل کنیم؟ یا مثل فرهاد توقعمان را به حداقل برسانیم و بگوییم: «تیم صرفاً در مسابقات حاضر شود و بُرد و باخت و تساوی هیچ اهمیتی نداشته باشد؟»

در همه سال‌هایی که تیم ملی فوتبال مهیای حضور در یک تورنمنت مهم می‌شد خواست منتقدان و افکار عمومی برگزاری «مسابقات دوستانه با تیم‌های بزرگ» بود. این روزها اما خیلی‌ها می‌دانند تحقق این امر آرزوی نزدیک به محالی است. وقتی تیم ملی فوتبال برای دو دیدار دوستانه مقابل نیجریه و کاستاریکا وسط جنگ راهی کشور همسایه ترکیه شد بازیکنان بیش از ۲۸ ساعت توی راه بودند. مسیری که قبلاً دو ساعته طی می‌شد. در چنین شرایطی از بازیکن و کادر فنی، انتظار چه داریم؟

 باید تصمیم فدراسیون را برای برگزاری دیدارهای دوستانه در نوروز و زیر موشک‌باران ارزشمند تلقی کرد که ورای فوتبال و مرور کارهای تاکتیکی و ارزیابی عملکرد بازیکنان و ... نوعی پیام به دنیا بود که «ایران زنده است» اما علیرغم همه شرایط دشواری که گذشت و روزهای ناپایداری که در آن نفس می‌کشیم، تردید ندارم بازیکنان و کادر فنی با تمام وجود در جام جهانی به دیدار سه حریفی می‌روند که به دور از جنگ و موشک و بمباران، با تمرکز کامل برای دیدار مقابل ما آماده شده‌اند. سه دیداری که باید برگردیم به ذات ایرانی‌مان، چیزی فراتر از مرور کارهای فنی در اردو و دیدارهای تدارکاتی! چیزی شبیه آنچه که وسط دو نیمه بازی استرالیا و ایران رخ داد...

منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال