ستون آخر - احسان محمدی - علاقه‌مندان به فوتبال، در کنار تمام آرزوهای برآورده‌شده و نشده زندگی، همیشه یک خواسته مشترک دارند، صعود تیم ملی امید به المپیک. رویایی چند ده‌ساله که سال‌هاست به یک طلسم لعنتی شبیه شده. طلسمی آمیخته با اتفاقات عجیب، اشتباهات فردی، بدشانسی و البته هزارات تصمیم. در تمام این سال‌ها، هر بار که تیم ملی امید تشکیل شده، رسانه‌ها نوشته‌اند این کامل‌ترین و پرستاره‌ترین تیم تاریخ است.

 با مربیان باتجربه داخلی رفتیم، با مربیان خارجی امتحان کردیم، به جوان‌های تازه مربی شده اعتماد کردیم، اما پایان مسیر همیشه یکی بوده، عدم صعود و یک «ای کاش» بزرگ. حسرتی که هر بار تازه‌تر از قبل بر دل فوتبال‌دوستان نشسته است. حالا دوباره در ابتدای مسیر ایستاده‌ایم. این بار با «امید روان‌خواه».

 بازی روزگار هم جالب است، سرمربی‌ای که نامش با نام تیم گره خورده. شاید همین «امید» نشانه‌ای باشد برای شکستن چرخه ناکامی‌ها. برخی می‌گویند صعود به المپیک دیگر افتخار نیست، اما واقعیت چیز دیگری است. حضور در المپیک یک دستاورد مهم برای فوتبال ماست. فرصتی برای دیده‌شدن در عرصه‌های بین‌المللی. این تیم را باید حمایت کرد. پسرهایی که حالا برای صعود به المپیک وظیفه برآورده کردن یک رویا را بر دوش می‌کشند و البته در ابتدای مسیری هستند که در جام بعدی به سهمیه خواهد رسید. برایشان بهترین‌ها را آرزو کنیم.