تلنگری برای بازگشت

گزارش یک - اگر آخرین تصویر تیم ملی در جام جهانی مقابل مصر را کنار نخستین ترکیب بعد از آن تورنمنت، یعنی دیدار با ازبکستان بگذاریم، یک تغییر قابل اندازه‌گیری دیده می‌شود؛ تیم ملی در فاصله دو مسابقه، بیش از دو سال جوان‌تر شده. میانگین سنی ترکیب اصلی ایران برابر مصر ۳۱.۵ سال بود و این عدد مقابل ازبکستان به ۲۹.۳ سال رسید. از ۱۱ بازیکن اصلی دو مسابقه هم فقط چهار نفر مشترک بودند: علیرضا بیرانوند، علی نعمتی، سعید عزت‌اللهی و مهدی طارمی. این اعداد شاید به‌تنهایی همه واقعیت را توضیح ندهند، اما به‌روشنی نشان می‌دهند که تغییر نسل در تیم ملی آغاز شده و این تغییر، فعلاً با شیبی منطقی در حال پیش رفتن است.

مقایسه ترکیب اصلی دو مسابقه، این تغییر را روشن‌تر می‌کند. در فرغانه، سامان فلاح برای نخستین بار در ترکیب اصلی قرار گرفت و دنیس درگاهی نخستین بازی ملی خود را تجربه کرد. مهدی لیموچی نیز در جریان مسابقه نخستین بازی ملی‌اش را انجام داد. در کنار آنها، بازیکنانی مانند محمدمهدی محبی و آریا یوسفی فرصت حضور در ترکیب اصلی پیدا کردند. میانگین سنی تمام بازیکنانی که مقابل ازبکستان به میدان رفتند نیز ۲۹.۲ سال بود اما تدارکاتی بودن بازی، مسئولیت ملی‌پوشان را کم نمی‌کند. درست است که در فرغانه امتیازی برای جدول یک تورنمنت رسمی وجود نداشت، اما در تیم ملی ایران فاصله میان بازی دوستانه و رسمی، از نظر انتظاری که از پیراهن تیم ملی وجود دارد، بسیار کم است. بازیکنی که فرصت پوشیدن پیراهن ایران را پیدا می‌کند، باید بداند که حتی مسابقه‌ای برای آزمون نفرات و ساختن آینده تیم نیز محل ارزیابی است.

از نگاه سرمربی، اشتباهات فردی در چنین مسابقاتی باید شناسایی شوند تا در بازی‌های رسمی تکرار نشوند.

شکست برابر ازبکستان بخشی از تصویری بزرگ‌تر است که باید با دقت دیده شود. نه می‌توان نتیجه را بی‌اهمیت دانست و نه منطقی است که تمام فرآیند تغییرات را با یک مسابقه قضاوت کرد. تیم ملی در حال تجربه دوره‌ای است که در آن بازیکنان جدید باید در کنار چهره‌های باتجربه فرصت پیدا کنند، ترکیب‌ها محک بخورند و کادر فنی به شناخت دقیق‌تری از ظرفیت نسل تازه برسد. میانگین سنی پایین‌تر، سه بازی ملی برای چهره‌های تازه و هفت تغییر در ترکیب اصلی، نشانه‌های همین مسیر هستند.