ناگویا و یک میزبانی پرچالش غیرمنتظره
تیم امید باید در ناگویا یاد بگیرد با شرایطی که خودش انتخاب نکرده، بهترین عملکرد ممکن را ارائه کند.
ستون آخر- بیستمین دوره بازی‌های آسیایی هنوز شروع نشده اما نشانه‌های یک میزبانی پرچالش در آیچی-ناگویا را می‌شود دید. از همان روزهایی که کاروان‌های آسیایی یکی‌یکی وارد آیچی شده‌اند، موضوع اسکان و جابه‌جایی به یکی از دغدغه‌های اصلی تبدیل شده؛
کمبود تخت، تغییر محل اقامت، بلاتکلیفی تیم‌ها و حتی پیشنهاد جداسازی ورزشکاران و کادر فنی از یکدیگر! جلسه‌ای که قرار بود برای حل همین مشکلات برگزار شود، زیر فشار اعتراض سرپرستان کشورهای مختلف نیمه‌کاره می‌ماند. این‌ها حاشیه‌های یک رویداد کوچک نیست؛
اتفاقاتی است که مستقیماً روی برنامه روزانه ورزشکاران اثر می‌گذارد. در همین شرایط، تیم امید ایران باید خودش را به ناگویا برساند. سفری که قرار است از تهران به شانگهای، بعد اوزاکا و در نهایت ناگویا برسد؛ با توقفی ۸ ساعته در چین و ۲ روز اقامت در اوزاکا. برای تیمی که همین حالا هم با مشکل آماده‌سازی و ناقص بودن ترکیب دست‌وپنجه نرم می‌کند، این مسیر طولانی و جابه‌جایی‌های پی‌درپی قطعاً اتفاق ساده‌ای نیست. واقعیت این است که حسین عبدی تیمی را تحویل گرفته که حتی فرصت کافی برای تمرین با ترکیب کامل نداشته و بخشی از نفرات نیز دیرتر به ژاپن می‌رسند. حالا باید در فاصله‌ای کوتاه، هم تیم را از نظر فنی سر و شکل بدهد و هم بازیکنان را از نظر ذهنی برای مسابقاتی آماده کند که رقبا با آمادگی و هماهنگی بیشتری وارد آن شده‌اند.
این شرایط را نمی‌شود نادیده گرفت، اما قرار هم نیست تبدیل به بهانه شود. تیم امید باید در ناگویا یاد بگیرد با شرایطی که خودش انتخاب نکرده، بهترین عملکرد ممکن را ارائه کند. شاید مهم‌ترین مسابقه این تیم حتی پیش از ورود به زمین آغاز شده باشد: توانایی حفظ تمرکز، در میان تمام این بی‌نظمی‌ها.
