سکانس صعود، سکانس رشد
تیمی که همین حالا صعود کرده، هنوز جای رشد زیادی دارد.حالا مسئولیت فوتبال ایران شروع میشود؛ حفظ این نسل، فراهم کردن اردو و بازی بینالمللی و ساختن تیمی که در چین فقط برای حضور نباشد.
ستون ویژه-گاهی ارزش یک مربی را نه در تیمی که ماهها برایش فرصت آمادهسازی داشته، بلکه در تیمی باید سنجید که فرصت ساختنش را نداشته است.
شاید مهمترین بخش ماجرا را باید در جملهای پیدا کرد که قاسم حدادیفر بعد از بازی گفت: «حدود ۲ ماه است که تیم ملی جوانان ایران تشکیل شده»؛
تیمی که حتی فرصت کافی برای پیدا کردن ترکیب ایدهآلش نداشته، اما در یکی از سختترین گروههای مقدماتی آسیا توانست مأموریتش را به پایان برساند.گروه C واقعاً ساده نبود. چهار تیم شانس صعود داشتند و هر مسابقه میتوانست معادلات را تغییر دهد. ایران حتی میتوانست پیش از بازی آخر کار را تمام کند، اما اتفاقات دیدار با کره شمالی و مردود شدن گلی که حدادیفر آن را سالم میدانست، صعود را به روز آخر کشاند.در چنین شرایطی، واکنش تیم اهمیت بیشتری پیدا میکند.
جوانان ایران به جای آنکه تحت تأثیر فشار قرار بگیرند، مقابل ویتنام میزبان برگشتند، بازی را مدیریت کردند و با سه گل، بلیت چین را گرفتند. حدادیفر هم تأکید کرد: «بچهها با تمرکز بالا، بازی خوبی انجام دادند و مستحق این صعود بودیم.»اما شاید امیدوارکنندهترین بخش صحبتهای سرمربی، جایی بود که از ظرفیت پنهان این تیم گفت.
او معتقد است بازیکنان خوبی به دلیل محدودیت زمان و شرایط تشکیل تیم از این جمع جا ماندهاند. یعنی تیمی که همین حالا صعود کرده، هنوز جای رشد زیادی دارد.حالا مسئولیت فوتبال ایران شروع میشود؛ حفظ این نسل، فراهم کردن اردو و بازی بینالمللی و ساختن تیمی که در چین فقط برای حضور نباشد. خود حدادیفر هم آینده بازیکنانش را روشن میبیند: «آینده درخشانی در ادامه راه خواهند داشت.»
