امیدی که ناامید نخواهد شد
بازی در ورزشگاههای بیگانه، حتی اگر از نظر فنی شرایط استانداردی داشته باشد، نمیتواند همان حس را بازسازی کند.
ستون ویژه - استقلال، تراکتور و گلگهر فصل آسیایی متفاوتی پیش رو دارند؛ فصلی که در آن نهتنها باید برابر رقبای قدرتمند قاره ایستادگی کنند، بلکه بخشی از سختی مسیر را نیز بیرون از خانه و دور از سکوهای آشنای خود تجربه خواهند کرد. تصمیم کنفدراسیون فوتبال آسیا برای سلب میزبانی از نمایندگان ایران، آنها را ناچار کرده مسابقات خانگیشان را در کشور ثالث برگزار کنند؛ اتفاقی که طبیعتاً از امتیاز میزبانی کم میکند.
هیچچیز جای هوادار را نمیگیرد. صدای سکوها، پرچمها، انرژی ورزشگاه و آن لحظهای که تیم در زمین احساس میکند هزاران نفر پشت سرش ایستادهاند، بخشی از سرمایه هر باشگاه است. بازی در ورزشگاههای بیگانه، حتی اگر از نظر فنی شرایط استانداردی داشته باشد، نمیتواند همان حس را بازسازی کند.
اما فوتبال ایران بارها نشان داده که دشواری، پایان راه نیست. استقلال و تراکتور در لیگ نخبگان و گلگهر در لیگ قهرمانان آسیا ۲ میتوانند از همین شرایط، انگیزهای تازه بسازند. هواداران هم میتوانند با حمایت از راه دور، این فاصله جغرافیایی را کوتاه کنند.
قرار نیست مسیر آسان باشد؛ قرار است ایرانیها در مسیر سخت، بزرگتر ظاهر شوند. شاید این بار سکوها خانه نباشند، اما امید میتواند با تیمها سفر کند.
