گزارش یک- اکبر عبدی را میلیونها ایرانی با خندههایش به یاد خواهند آورد، اما برای اهالی فوتبال، او تنها یک بازیگر محبوب نبود؛ هواداری بود که علاقهاش را بیپرده و بیتعارف زندگی میکرد.
او بارها گفته بود که استقلالی است و حتی دلیل این دلبستگی را نه جامها و ستارهها، بلکه ارادت عمیقش به زندهیاد ناصر حجازی میدانست. عبدی با صراحت گفته بود: «به خاطر ناصرخان حجازی استقلالی شدم» و از «ارادت بسیار ویژه» خود به اسطوره آبیها سخن گفته بود.
شاید همین نگاه، تفاوت او را با بسیاری از هواداران فوتبال رقم میزد. برای اکبر عبدی، فوتبال فقط نود دقیقه رقابت نبود؛
احترام به شخصیتهایی بود که فراتر از نتیجه، منش و اعتبارشان الهامبخش یک نسل شده بود. او استقلال را از دریچه نام ناصر حجازی دوست داشت؛ مردی که برای بسیاری، نماد شرافت، ایستادگی و وقار در فوتبال ایران بود. امروز که پرده آخر زندگی مرد هزارچهره سینمای ایران فرود آمده، فوتبال هم یکی از صمیمیترین هوادارانش را از دست داده است.
هنرمندی که هرگز تلاش نکرد علاقه فوتبالیاش را پنهان کند و با همان صداقت همیشگی از تیم محبوبش و اسطوره محبوبش حرف میزد.
شاید نقشهای ماندگار اکبر عبدی بارها روی پرده سینما و قاب تلویزیون تکرار شوند، اما آن جمله سادهاش درباره ناصر حجازی، بیش از هر چیز نشان میدهد که گاهی ریشه عشق به فوتبال، نه در رنگ پیراهنها، که در بزرگی انسانهایی است که آن پیراهن را بر تن کردهاند.
نان، عشق و موتور هزار شاید یکی از خاصترین فیلمهایی بود که عبدی بازی کرد و حالا باید برای او نوشت فوتبال، سینما، جاودانگی. روحش شاد؛ هنرمندی که خنده را به مردم هدیه داد و وفاداری را، حتی در فوتبال، از یاد نبرد.