و مرامی که ماندنی‌ست

سرمقاله - اکبر عبدی برای مردم، ستاره سینما بود؛ اما برای فوتبال، یک هوادار واقعی که عشقش را به تیم محبوبش پنهان نمی‌کرد. او از آن دسته چهره‌هایی بود که فوتبال را نه برای هیاهوی سکوها، بلکه برای خاطره‌ها و آدم‌های بزرگش دوست داشت؛ تا جایی که بارها از ارادتش به ناصر حجازی گفت و ریشه استقلالی بودنش را در شخصیت آن اسطوره جست‌وجو کرد.

همین نگاه، اکبر عبدی را به هواداری متفاوت تبدیل کرده بود. در روزگاری که تعصب گاهی با توهین و جنجال اشتباه گرفته می‌شود، او نشان داد می‌توان عاشق فوتبال بود و در عین حال، حرمت بزرگان این بازی را پاس داشت.

این روزها سینمای ایران یکی از ماندگارترین چهره‌هایش را از دست داده و فوتبال نیز هواداری را بدرقه می‌کند که عشقش به مستطیل سبز، از جنس خاطره و وفاداری بود، نه نتیجه و کری‌خوانی.

اکبر عبدی رفت، اما لبخندی که بر لب مردم نشاند و احترامی که برای اسطوره‌های فوتبال قائل بود، یادآور این حقیقت است که گاهی بزرگ‌ترین نقش یک انسان، همان شخصیت واقعی اوست.