سرمقاله-پایان جام جهانی، آغاز راه آسیایی فوتبال ملی ماست.
از ملی‌پوشان امید که این روزها در ترکیه مشغول آماده‌سازی برای رویارویی با زیر ۲۳ ساله‌های فوتبال آسیا در بازی‌های آسیایی آیچی-ناگویا هستند گرفته تا بزرگسالانی که مهیای نبرد تن به تن با رقبایی می‌شوند که برای جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۷ خودشان را حاضر می‌کنند.
با این همه از جام ۲۰۲۶ برای فوتبال ما، هم‌دلی و اتحاد باقی ماند و آن سبک از ارادتی که علی‌رضا بیرانوند اخیراً نشان داده. بیرو خالصانه از مردم ایران خواست که فرزندان‌شان، همان ۲۶ یوزی که برای صعود به جام جهانی رفته بودند را ببخشند و به آن‌ها اعتماد کنند تا بلکه در تورنمنت زمستانی، ایران در فینال آسیا حاضر شود و ستاره بخت و اقبال به ما رو کند.
همین نگاه، ارزشمندترین سرمایه برای آغاز مسیر جام ملت‌های آسیاست. بازیکنان تیم ملی باور دارند یک فینال و یک جام به مردم ایران بدهکارند. بیرانوند از همین امروز وعده حضور ایران در فینال جام ملت‌های آسیا را می‌دهد و از «یک‌دل‌ترین تیم تاریخ فوتبال ایران» حرف می‌زند.
این جملات، بیش از آنکه یک شعار باشند، نقشه راه آینده‌اند؛ آینده‌ای که بیش‌تر از همیشه دوست داریم روشن باشد.
