این قصه ادامه دارد

ستون آخر- احسان محمدی - مسابقات شب گذشته جام جهانی به یاد «جیدن آدامز» بازیکن جوان آفریقای جنوبی آغاز شد که گفته می‌شود «مرگ خودخواسته» را انتخاب کرده. این نامی اتوکشیده برای واژه تلخ «خودکشی» است. شاید یکی از تفاوت‌های اساسی فوتبال و زندگی در همین باشد که در اولی حتی بعد از دردناک‌ترین شکست‌ها چیزی به اسم توقف وجود ندارد. نمی‌شود کرکره‌اش را پایین کشید. اگر این طور بود فدراسیون فوتبال برزیل بعد از شکست ۷-۱ مقابل آلمان در جام جهانی ۲۰۱۴ باید فوتبال را تعطیل می‌کرد اما لیگ‌های این کشور با قدرت برقرارند، تیم ملی آنها در جام‌ های جهانی و کوپاآمریکا رقابت می‌کند و کماکان به آینده امیدها بسته‌اند.

برای من که از سال ۱۹۹۱ تقلاهای ایران برای حضور در المپیک را دنبال می‌کنم و در این مسیر ستاره‌های جوانی را دیده‌ام که الان مربیان یا مدیران موسفیدکرده هستند اردوی مشترک تیم ملی امید و جوانان در ترکیه یکی از همان نشانه‌هاست که می‌گوید زندگی ادامه دارد و کسی حق ندارد تسلیم شود. حسین عبدی و قاسم حدادی‌فر و کادر فنی و بازیکنان هر دو تیم حتماً بازی‌های جام جهانی را می‌بینند، حتماً در مورد «ای‌کاش»‌های پرتکرار حرف می‌زنند، حتماً درس‌هایی از دانشگاه جام جهانی را سر تمرین‌ها مرور می‌کنند و حتماً بازیکنان این نسل خیز برداشته‌اند برای پوشیدن پیراهن تیم ملی در جام جهانی ۲۰۳۰ که پلک به هم بزنیم رسیده. آنها پشتوانه فوتبال هستند، نسلی که بالاخره ما را به آرزوهای فوتبالی می‌رسانند. حسرت صعود به مرحله دوم جام جهانی در عین شایستگی هنوز تازه است اما ما به این نسل تازه بسته‌ایم.