پاسخ به فرافکنی مقام آمریکایی
اظهارات اخیر اندرو جولیانی، مدیر اجرایی جام جهانی کاخ سفید، نه تنها تلاشی برای تحریف واقعیت، بلکه مجموعه‌ای از ادعاهای فریبکارانه است؛ دروغ‌هایی که با هدف پنهان کردن ناکارآمدی‌ها و رفتارهای غیرحرفه‌ای میزبان مطرح شده‌اند.
به گزارش بخش رسانه‌ای تیم ملی، بر خلاف ادعای این مقام آمریکایی، نخستین انتخاب تیم ملی ایران برای محل استقرار در جام جهانی، شهر «ایرواین» بود. این انتخاب بلافاصله پس از قرعه‌کشی و با بررسی حرفه‌ای فدراسیون فوتبال ایران و کادر تیم ملی انجام شد، اما مسئولان آمریکایی این کمپ را از اختیار تیم ایران خارج کردند. پس از آن، ایران ناچار شد شهر توسان را به عنوان گزینه بعدی انتخاب کند.
نکته قابل تأمل آن است که خود این مقام آمریکایی نیز صراحتاً اعتراف کرده است که ایالات متحده تنها پنج روز پیش از نخستین مسابقه به تیم ملی ایران اجازه ورود به خاک آمریکا را داده است. این در حالی است که بر اساس اصول پذیرفته‌شده فیزیولوژی ورزشی و پزشکی سفر، سازگاری کامل ورزشکاران با اختلاف ساعت (Jet Lag) معمولاً به حدود یک روز برای هر ساعت اختلاف زمانی نیاز دارد. با توجه به اختلاف سیزده ساعته میان ایران و محل برگزاری مسابقات، تیم ملی ایران برای رسیدن به شرایط مطلوب جسمانی، تنظیم چرخه خواب، بازیابی عملکرد عصبی ـ عضلانی و آمادگی کامل برای مسابقه نخست، به زمانی دو هفته‌ای نیاز داشت.
بنابراین، محدود کردن زمان ورود تیم ملی ایران به تنها پنج روز پیش از آغاز رقابت‌ها، اقدامی بود که فرصت تطبیق علمی و استاندارد با شرایط جدید را از این تیم سلب کرد و تأثیر مستقیم آن در نخستین دیدار برابر نیوزیلند کاملاً مشهود بود. از این رو، مقامات آمریکایی که امروز تلاش می‌کنند عملکرد سیاسی خود را توجیه کنند، پیش از هر چیز باید پاسخ دهند چرا برخلاف استانداردهای شناخته‌شده آماده‌سازی تیم‌های ملی، ایران را از حق برخورداری از زمان کافی برای سازگاری با اختلاف ساعت و حضور برابر در رقابت‌ها محروم کردند.
دروغ دیگر، تقلیل مشکلات رفت‌وآمد میان تیخوانا و لس‌آنجلس به مدت زمان پرواز است. شاید زمان پرواز حدود ۳۰ دقیقه باشد، اما آنچه اعضای کاروان تیم ملی را فرسوده و خسته کرد، ساعت‌ها معطلی در کنترل‌های مرزی، اداره مهاجرت و گمرک ایالات متحده بود؛ روندی که بارها برنامه‌های تیم ملی ایران را مختل کرد و فشار جسمی و روحی قابل توجهی بر بازیکنان و اعضای کادر وارد آورد.
ادعای دیگر مبنی بر اینکه «به همه نفرات ضروری تیم ایران ویزا داده شد» نیز در تضاد آشکار با ساختار حرفه‌ای تیم‌های ملی فوتبال است. اگر قرار باشد تنها از نگاه این مقام ناآشنا به قوانین فوتبال، تشخیص داده شود چه افرادی برای حضور در یک تیم ملی ضروری هستند، پس ساختار حرفه‌ای مورد تأیید فیفا چه معنایی دارد؟ در ساختار رسمی تیم‌های ملی، مدیر تیم، مسئولان رسانه، بخش اجرایی و سایر نیروهای تخصصی، اجزای جدایی‌ناپذیر تیم‌ها محسوب می‌شوند. با این حال، همین افراد بر خلاف اعضای ۴۷ تیم دیگر ویزا نگرفتند و عملاً امکان همراهی و پشتیبانی تیم را از دست دادند.
رفتار غیرحرفه‌ای و غیرمتمدنانه مسئولان آمریکایی با تیم‌های شرکت‌کننده، محدود به تیم ملی ایران نبود. آخرین نمونه آن، برخورد نامناسب پلیس آمریکا با مدیر تیم ملی مصر بود؛ اتفاقی که فیفا را ناچار به عذرخواهی رسمی کرد. این تنها یکی از نمونه‌های متعدد مشکلاتی بود که تیم‌های حاضر در این رقابت‌ها با آن مواجه شدند.
جام جهانی باید جشن فوتبال، دوستی ملت‌ها و احترام متقابل باشد، نه عرصه‌ای برای اعمال رفتارهای سیاسی، نژادپرستانه، تبعیض‌آمیز و غیرحرفه‌ای. آنچه در جریان این مسابقات رخ داد، با روح فوتبال و اصولی که فیفا همواره بر آن تأکید کرده، فاصله‌ای آشکار داشت.
تجربه این دوره نشان داد که میزبانی ایالات متحده، به جای تسهیل حضور تیم‌ها، با ایجاد موانع متعدد، روح فوتبال را از بین برد و پرحاشیه‌ترین و فاجعه‌آمیزترین جام جهانی را رقم زد؛ دوره‌ای که در آن، ارزش‌های بنیادین فوتبال قربانی ضعف در میزبانی و تصمیمات غیرحرفه‌ای آمریکا شد.
