گزارش ویژه-بعضی وقت‌ها یک تیم با جام و صعود از زمین بیرون می‌آید و گاهی هم با احترام. سهم ایران از جام جهانی، دومی بود؛ احترامی که با دویدن، جنگیدن و کوتاه نیامدن به دست آمد، نه با شانس و یا اتفاق. اولین نشانه این شخصیت، برابر نیوزیلند دیده شد.
بازی آن‌طور که ایران می‌خواست آغاز نشد، اما هیچ‌کس دست‌هایش را بالا نبرد. بازیکنان آرام ماندند، نبض مسابقه را گرفتند، بازی را به تساوی کشاندند و بعد آن‌قدر بر جریان مسابقه مسلط شدند که همه منتظر گل برتری ایران بودند. آن بازگشت، فقط یک نتیجه نبود؛
تولد تیمی بود که به خودش ایمان داشت.همین باور، چند روز بعد مقابل بلژیک کامل‌تر شد. برابر یکی از مدعیان فوتبال جهان، ملی‌پوشان ایران نه عقب کشیدند و نه مرعوب نام حریف شدند. برای هر متر از زمین جنگیدند، هر توپ را با جان‌شان خواستند و نشان دادند فاصله فوتبال ایران با قدرت‌های دنیا، آن چیزی نیست که روی کاغذ نوشته می‌شود.و بعد مصر؛ شبی که امید تا آخرین ثانیه نفس کشید. ایران فقط برای حفظ نتیجه بازی نکرد؛ برای صعود جنگید.
حمله کرد، خطر ساخت و تا چند سانتی‌متری یکی از بزرگ‌ترین پیروزی‌های تاریخ خود پیش رفت. اگر آن پنالتی سرنوشت‌ساز گل می‌شد و یا آن گل آفساید نبود، امروز شاید روایت دیگری نوشته می‌شد اما حتی همان چند سانتی‌متر هم نتوانست از بزرگی نمایش این تیم کم کند.
این نسل، جام جهانی را با دست‌های خالی آغاز کرد؛ با مشکلات ویزا، اردوهای ناتمام، بازی‌های تدارکاتی از دست‌رفته، بحران‌های خارج از فوتبال و فشارهایی که هر تیمی را از نفس می‌انداخت.
با این حال، تا آخرین سوت آخرین بازی، امید صعود زنده ماند. این جام تمام شد، اما این تیم چیزی مهم‌تر از چند امتیاز ساخت؛ ایمان به اینکه فوتبال ایران می‌تواند با همین روحیه، با همین شجاعت و با همین همدلی، فرداهای بزرگ‌تری را فتح کند. گاهی بزرگ‌ترین پیروزی، همان امیدی است که بعد از آخرین سوت، هنوز در دل یک ملت زنده مانده است.
