سرمقاله- هنوز غبار جام جهانی روی پیراهن تیم ملی نشسته اما فوتبال مجال ایستادن ندارد. از همین امروز، نگاه‌ها باید به افق بعدی دوخته شود؛ جایی که در زمستان ۲۰۲۷، جام ملت‌های آسیا آغاز خواهد شد و ایران بار دیگر برای فتح قاره به میدان می‌رود.
قرعه، مسیری قابل احترام اما قابل عبور را پیش روی تیم ملی قرار داده؛ مسیری که بیش از هر چیز، به کیفیت خود ایران وابسته خواهد بود، نه نام رقبایش.این جام جهانی، با همه تلخیِ نرسیدن به صعود، سرمایه‌ای ارزشمند برای فوتبال ایران ساخت. تیمی که تا آخرین ثانیه امید را زنده نگه داشت، مقابل قدرت‌های بزرگ عقب ننشست، از دل بحران‌ها عبور کرد و شخصیتش را به رخ کشید، حالا تجربه‌ای در اختیار دارد که با هیچ اردوی تدارکاتی به دست نمی‌آید.
فوتبال، بیش از هر چیز، هنر ادامه دادن است و اگر قرار بود یک شکست یا یک حسرت پایان راه باشد، هیچ قهرمانی در تاریخ متولد نمی‌شد. این نسل نشان داد ظرفیت ایستادن در بزرگ‌ترین صحنه‌ها را دارد و حالا باید همان جسارت را به مأموریت بعدی ببرد.شاید کار در جام جهانی ناتمام ماند، اما هر داستان ناتمام، فرصتی برای نوشتن فصلی بهتر است.
از همین امروز، پروژه بعدی آغاز می‌شود؛ پروژه‌ای برای آن که حسرت چند سانتی‌متر، جای خود را به لبخند بالا بردن یک جام بدهد.
