پررنگ مثل آقای شماره ۲۳
مردی که دوباره گل زد، دوباره بهترین بازیکن زمین شد و دوباره ثابت کرد پیراهن تیم ملی، روی شانه‌های بعضی‌ها، فقط یک لباس نیست؛ مسئولیتی است که تا آخرین نفس برایش می‌جنگند.
گزارش ویژه-در پایان مسابقه حساس مقابل مصر، یک نفر مثل کسی نبود که یک بازی را پشت سر گذاشته و به سمت رختکن می‌رود.
او بار دیگر قطعه‌ای از پازل تاریخ فوتبال ایران را به نام خودش زد و در جای درستش قرار داد تا پیراهن شماره ۲۳، یک رؤیای دیگر را هم با سخت‌کوشی مثال‌زدنی و شهامت خاص خودش دریبل بزند و به تور دروازه اهداف تکمیل‌شده‌اش بچسباند.
رامین رضائیان حالا بی‌سروصدا و بی‌نیاز از هیاهو در دو جام جهانی پیاپی گل زده، در همین جام دو بار دروازه رقبا را باز کرده و دو مرتبه هم از نگاه فیفا عنوان بهترین بازیکن زمین را گرفته؛ آماری که برای هر فوتبالیستی رؤیاست اما برای پسر سمسکنده‌ای فوتبال ایران بخشی از رزومه است.
در روزهایی که همه از ستاره‌های بزرگ دنیا حرف می‌زنند، فوتبال ایران هم ستاره‌ای دارد که با عملکردش خودش را تحمیل کرده؛ نه با شعار، نه با جنجال، بلکه با دویدن، جنگیدن، خلق موقعیت، گل زدن و رهبری در زمین. امروز وقتی نام رامین رضائیان در میان بهترین‌های جام جهانی قرار می‌گیرد، دیگر کسی آن را اتفاقی نمی‌داند.
این پاداش سال‌ها سخت‌کوشی، حرفه‌ای‌گری و ایمان به توانایی‌های خودش است. شاید سال‌ها بعد، وقتی از جام جهانی ۲۰۲۶ حرف بزنیم، یکی از نخستین تصویرهایی که در ذهن فوتبال‌دوستان ایرانی زنده می‌شود، مردی باشد که از سمت راست می‌تاخت؛
مردی که دوباره گل زد، دوباره بهترین بازیکن زمین شد و دوباره ثابت کرد پیراهن تیم ملی، روی شانه‌های بعضی‌ها، فقط یک لباس نیست؛ مسئولیتی است که تا آخرین نفس برایش می‌جنگند.
