پیروزی فوتبال برابر سیاست
تماشاگرانی که با هر حمله پسران قلعه‌نویی، از روی صندلی‌ها کنده می‌شدند و رؤیای ورود توپ به دروازه نیوزیلند را دنبال می‌کردند و یا با ۲ بار باز شدن دروازه رقیب، استادیوم را مملو از طنین شادی کردند.
سرمقاله - جام جهانی ۲۰۲۶ بیش از آن که رویدادی فوتبالی و ورزشی تلقی شود، به معرکه‌ای برای رودررویی سیاسی تبدیل شده‌است. فرقی ندارد طرف مقابل تیم ملی ایران باشد یا یک داور از قاره آفریقا و یا ملی‌پوشان تیم‌هایی که هر کدام‌شان در ترانسفرمارکت میلیون‌ها دلار قیمت‌گذاری شده‌اند. با این همه اما تمامی توجهات معطوف به تیم ملی و نخستین بازی‌اش در لس‌آنجلس بود؛ شهری ایرانی‌نشین در ایالات متحده که برخی قصد داشتند فضایش را برای یوزهای سپیدپوش پارسی نامناسب جلوه بدهند اما همه‌چیز نه فقط در درون زمین، بلکه در سکوهای استادیوم سوفای مشخص شد. تماشاگرانی که با هر حمله پسران قلعه‌نویی، از روی صندلی‌ها کنده می‌شدند و رؤیای ورود توپ به دروازه نیوزیلند را دنبال می‌کردند و یا با ۲ بار باز شدن دروازه رقیب، استادیوم را مملو از طنین شادی کردند.
تیم ملی بار دیگر به محور متحدساز مردم تبدیل شد و این غلبه تیم ملی بر سیاست و سیاسی‌کاری‌های میزبان، واکنش نشریه معتبر گاردین را نیز به‌همراه داشت. یکی از خاص‌ترین و پیچیده‌ترین رویدادهای جام از نگاه رسانه‌های خارجی، به خوبی مدیریت شد و یوزها متمرکز بر هدف، توانستند واقعاً فوتبال بازی کنند. گاردین نوشت: «فضای داخل ورزشگاه عمدتاً فوتبالی بود، جو حاکم بر سکوها آرام‌تر از انتظار بود و بخش قابل توجهی از حاضران به حمایت از تیم ملی ایران پرداختند.» و در همین یک جمله، پیام‌های زیادی نهفته‌است.
منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال
