مثل یک سرو در طوفان

سرمقاله - هفته‌ها و ماه‌ها تلاش پشتِ این بود که اتفاق مهمی که در ورزشگاه آزتکای مکزیک رخ داد، رخ ندهد و پرچم ایران در مراسم افتتاحیه جام جهانی ۲۰۲۶ بین پرچم ۴۷ کشور شرکت‌کننده دیگر در جام، بالا نرود اما زور واقعیت و حقیقت از زور سلطه‌جویان بالاتر است. سال‌هاست که درباره ایران حرف می‌زنند؛ از اتاق‌های سیاست گرفته تا تریبون‌های انتخاباتی. تهدید می‌کنند، تحریم می‌کنند، محدودیت می‌گذارند و گاهی حتی ورزش را هم از کشمکش‌های سیاسی دور نمی‌گذارند.

روزگاری برای نرسیدن بازیکنان به مسابقات، برای ویزاها، برای حاشیه‌سازی‌ها و حتی برای امنیت تیم ملی روایت می‌ساختند. تصور بعضی‌ها این بود که می‌توان یک کشور را از قاب جهانی کنار زد اما آن‌ها قدرت ایمان، اعتقاد، هم‌بستگی، اتحاد و غیرت ایرانی را نادیده گرفته بودند و مثل همیشه خطای راهبردی محاسباتی انجام دادند. بدون هیچ تقابل یا زورآزمایی، پرچم ایران بالا رفت تا نشان بدهد قدرت واقعی ملت‌ها این است؛ این که در نهایت نه با توئیت حذف می‌شوند، نه با فشار سیاسی و نه با آرزوهای رقبا. چیزی که باقی می‌ماند، حضور است و ایستادگی. پرچم ایران بالا رفت تا روایت حذف و انزوا شکست بخورد. ما هنوز ایستاده‌ایم؛ مثل یک سرو در کوران طوفان‌ها.

منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال