قدم زدن روی ابرها

سرمقاله - دقیقه ۸+۹۰، نفس‌ها در سینه حبس و همه منتظر یک نتیجه کسل‌کننده و تکراری دیگر در دومین بازی ایران در جام جهانی هستند. نفس‌های کرنومتر داور بازی ایران و ولز به شماره افتاده و همه طنین‌انداز شدن صدای تیز سوت پایان بازی را تصور می‌کنند که یک اتفاق استادیوم احمدبن‌علی قطر را منفجر می‌کند. روزبه چشمی به زیبایی هر چه تمام‌تر از پشت قوس محوطه جریمه با شلیکی برق‌آسا و دیدنی، سوپرگل را وارد دروازه ولز می‌کند و ایران را پیش می‌اندازد. درست در لحظاتی که تمام چشم‌ها به حرکات مهاجمان تیم دوخته شده بود تا گره از کار باز کنند، این یک هافبک-مدافع بود که ایران را پیش انداخت و گل از گل یک ایران شکفت.

گل زدن در جام جهانی یعنی نامت کنار برترین‌ها قرار بگیرد؛ یعنی تو هم همان عنوانی را داشته باشی که بزرگانی مثل پله، مارادونا، بیو، رونالدو، زیدان، مسی و ... دارند. جام جهانی جای بهترین‌های دنیاست و گل زدن در این جام یعنی قدم زدن روی ابرها؛ حسی که روزبه چشمی آن را با گوشت و پوستش لمس کرده. مرد شماره ۱۵ لشکر پسران امیر قلعه‌نویی حالا آماده است تا تمام توانش را برای ایران در جام ۲۰۲۶ بگذارد؛ پسری باتجربه و میدان دیده که این بار دوست دارد تیم ملی‌اش تاریخ را بنویسد و راهی مرحله حذفی جام جهانی شود.

منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال