رزمنده در کنار رزمنده
ایرانی آموخته که چیزی سد راهش نیست، جنگیدن برای میهن یعنی پیروزی و ایثار در راه وطن هم یعنی آرام گرفتن در آغوش مادر، ایرانِ جان.
سرمقاله - در روزهایی که پشتسر میگذاریم، فرقی نمیکند عضو کادر درمان باشی یا عضوی از نیروهای مسلح. تفاوتی ندارد اهل رسانه باشی یا ورزشکار ملی. همه و همه در این ایام دشوار و در این گلوگاه تاریخی، رزمندگانی هستند که برای ایران، تا پای جان میجنگند و ایثار میکنند. دیدار اعضای تیم ملی فوتبال ایران با جانباز تعصب و غیرت، حسین محمدی را باید از دریچه دیدار رزمندهها نگریست.
محمدی پای کشورش، میهنش و اعتقاداتش ایستاد و تا جایی پیش رفت که او را بدونشک باید کوه غیرت و تعصب بدانیم. در این سمت هم ملیپوشانی هستند که شعارشان «تا پای جان، برای ایران» بوده و هست. پسرانی که در زمین فوتبال و بیش از ۹۰ دقیقه، بارها و بارها تعصب و غیرت را نمایان کردهاند و صحنههایی تاریخی مثل دفاع جانانه از خط دروازه ایران در جام ۲۰۱۸، جنگیدن تا مرز ناتوانی در جام ملتهای آسیا و هزار و یک تصویر دیگر را در حافظه تاریخ ثبت کردهاند. ایران تا بوده، مأمن و وطن شیران و پلنگانی بوده که برای حراست از کیان مام وطن و برای دفاع از حریم میهن، پیراهن و تن خود را به عرق و خون و خاک آمیخته کردهاند اما به شرم و خجالت؛ هرگز. ایرانی آموخته که چیزی سد راهش نیست، جنگیدن برای میهن یعنی پیروزی و ایثار در راه وطن هم یعنی آرام گرفتن در آغوش مادر، ایرانِ جان.
منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال
