از مستطیل سبز تا خط مقدم

ستون آخر- سوت آغاز زده شده بود و زمین، بوی زندگی و پویایی می‌داد. دویدن، فریاد، ارسال، شوت، پاس‌های کوتاه و امیدی که میان هر ضربه جریان داشت. هیچ‌کس خبر نداشت چند دقیقه بعد، همین زمین به خط مقدم بدل می‌شود.

آسمان که شکافت، بازی ناتمام ماند و توپ، در سکوتی سنگین ایستاد. در بمباران زمین فوتبال چوار، فوتبال ناگهان از یک رقابت ساده عبور کرد و به روایتی از ایستادگی رسید. آن‌هایی که پیراهن ورزشی به تن داشتند، بی‌آنکه فرصت خداحافظی پیدا کنند، در قاب دیگری از تاریخ ماندگار شدند؛ جایی میان فریاد تماشاگران و صدای انفجار.
دشمن زبون همیشه به بلاهت و جنایت عادت دارد و پوستین او فقط از شخصی به شخص دیگر و یا از جناحی به جناح دیگر انتقال پیدا می‌کند. دشمن امروز با دشمن دیروز فرقی ندارد؛ هر دو شقی‌ترین اشقیای روی زمین هستند و هر دو از هیچ فاجعه غیرانسانی فروگذار نمی‌کنند. فرقی ندارد زمین چوار باشد یا مدرسه میناب؛ دشمن منتظر است تا به وحشیانه‌ترین شکل ممکن، لاله‌های جوان ایران را پَرپَر کند و خوی شیطانی‌اش را سیراب. فوتبال به‌عنوان محبوب‌ترین ورزش کشور، شهدایی را تقدیم وطن عزیز کرده که قابل شمارش نیست.

 چه آنان که سابقه بازی ملی داشته‌اند -مثل شهید مهدی رضایی‌مجد- و چه آنان که بی نام و نشان، فقط فوتبال را دوست داشته و در زمین‌های خاکی محلی بارها و بارها به میدان رفته‌اند. یک لبیک به ندای الهی، آنان را از مستطیل سبز به خط مقدم رساند و درب‌های بهشت را به روی‌شان گشود. دنیا همان دنیاست و شهدای ما هم همان. چه آنان که در جنگ تحمیلی ۸ ساله جان بر کف بودند و چه بی‌گناهانی که در جنگ ۱۲ و ۴۰ روزه جان‌فدای وطن شدند. راه‌شان پر رهرو و یادشان همیشه گرامی.

منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال