ارادۀ فوتبال ایران قوی‌تر از همیشه

گزارش یک -  همه‌چیز از یک تصویر شروع می‌شود؛ چمنی که دیگر سبز نیست، دیواری که ترک برداشته و سکوتی که جای فریادهای تمرین را گرفته است. جایی که روزی صدای دویدن، خنده و امید شنیده می‌شد، حالا نشانی از ویرانی دارد. مرکز ملی فوتبال ایران، فقط یک مجموعه ورزشی نبود؛ خانه رؤیاهای نسلی بود که فوتبال را نه برای سیاست، که برای زندگی انتخاب کرده بودند. 
فوتبال، سال‌هاست به‌عنوان پناهی امن از هیاهوی جهان شناخته می‌شود؛ جایی که رقابت هست، اما خصومت نیست. اما این‌بار، همان زمین بی‌طرف هم از گزند سیاست در امان نماند. حمله به زیرساخت‌های ورزشی، فقط تخریب ساختمان نیست؛ ضربه به امید، به آینده و به نسلی است که قرار بود در زمین بازی بدرخشد، نه در سایه جنگ. این حملات نشان از این دارد که برخی کشورها برای ضربه زدن به ایران، از هر ابزاری حتی در عرصه ورزش نیز استفاده می‌کنند.

در میدان‌های سبز، سیاست و مرزهای جغرافیایی جایی ندارند، اما این روزها، برخی دست به تداخل سیاست در دنیای ورزش زده‌اند. آن چه رخ داده، بیش از هر چیز یک تناقض تلخ را آشکار می‌کند: اینکه هنوز هم در جهان، کسانی هستند که حتی فوتبال را هم از دایره منازعات خود بیرون نمی‌گذارند. این در حالی است که روح ورزش، بر پایه صلح، احترام و همدلی بنا شده است.
با این‌همه، روایت ایران از دل همین ویرانی شکل می‌گیرد؛ روایتی از ایستادگی. زمین شاید آسیب دیده باشد، اما بازی متوقف نشده. فوتبال ایران، با تمام زخم‌هایش، هنوز زنده است؛ در دل همان جوانانی که رؤیاهایشان را از دست نداده‌اند. فوتبال قرار نبود سیاسی باشد. اما حالا که شده، این زمینِ بازی است که حقیقت را روایت می‌کند: این که امید، حتی زیر آوار هم نفس می‌کشد.

منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال