از غربال بزرگ تا رؤیای پیراهن تیم ملی

 گزارش یک- در زمین تمرین، صدای برخورد توپ با چمن بیشتر از هر چیز دیگری شنیده می‌شود. پسرهایی که هنوز بعضی‌هایشان بوی نوجوانی می‌دهند، با چشمانی پر از رؤیا می‌دوند. آن‌ها می‌دانند این روزها فقط یک اردو نیست؛ آغاز مسیری است که می‌تواند به پیراهن تیم ملی بزرگسالان ختم شود. تیم ملی جوانان ایران، این روزها بیش از هر زمان دیگری بوی آینده می‌دهد.
پیش از آن که این جمع شکل بگیرد، مسیری طولانی طی شده است. بیش از هزار بازیکن دیده شده‌اند؛ از زمین‌های قدرنادیده شهرهای کوچک تا ورزشگاه‌های مجهز آکادمی‌ها. هر کدام با یک امید مشترک: دیده شدن. زیر نظر حسین عبدی، فرآیند انتخاب فقط به مهارت‌های ظاهری محدود نبوده؛ شخصیت فردی و تیمی، انضباط، هوش بازی و عطش پیشرفت هم سنجیده شده است.
برای خیلی‌ها همین که نام‌شان در فهرست بررسی قرار گرفته، یک اتفاق بزرگ بوده. اما حالا آن‌هایی که مانده‌اند، می‌دانند کار تازه شروع شده است. رقابت درون‌تیمی، تمرین‌های فشرده و جلسات فنی، همه برای ساختن چیزی فراتر از یک تیم؛ ساختن یک نسل.
عبدی پیش از این هم نشان داده که به جوان‌ها اعتماد دارد. تجربه حضور در رقابت‌هایی مانند جام جهانی و جام ملت‌های آسیا برای فوتبال پایه ایران فقط یک حضور ساده نبود؛ فرصتی بود برای باور کردن اینکه می‌توان در سطح بالا رقابت کرد. آن نسل‌ها حالا الهام‌بخش همین پسرهایی هستند که در سکوت تمرین می‌کنند و به آینده فکر می‌کنند.
اگر چه حضور در جام ملت‌های آسیا و درخشش در آن بسیار مهم است اما تمرکز امروز تیم ملی جوانان فقط روی یک تورنمنت خاص نیست. نگاه، بلندمدت است؛ به روزی که همین بازیکنان، ستون‌های تیم ملی بزرگسالان شوند.

 پیام روشن است: هر ایرانی زیر ۲۰ سال اگر استعداد داشته باشد و برایش بجنگد، می‌تواند شانس پوشیدن پیراهن تیم ملی را داشته باشد.
در پایان هر تمرین، وقتی عرق از پیشانی‌ها پاک می‌شود و خستگی در عضلات می‌ماند، چیزی پررنگ‌تر از خستگی دیده می‌شود؛ امید. امید به اینکه سال‌ها بعد، وقتی نام تیم ملی بزرگسالان برده می‌شود، بخشی از این نسل تازه، همان‌جا ایستاده باشد؛ نسلی که امروز، آرام و بی‌صدا، در حال ساخته شدن است.

منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال