ستون آخر- احسان محمدی - ساده‌انگارانه است که دیگر فوتبال را فقط یک بازی ۹۰ دقیقه‌ای بدانیم. فوتبال صحنه‌ای جهانی شده که در آن سیاست، فرهنگ، اقتصاد و هویت ملی هم‌زمان به نمایش گذاشته می‌شوند. این ورزش پرطرفدار به یکی از مهم‌ترین ابزارهای «قدرت نرم» / Soft Power تبدیل شده و دولت‌ها می‌کوشند از طریق آن تصویری پویا و توان‌مند از خود به جهان ارائه دهند. در چنین شرایطی، دیپلماسی فوتبال دیگر یک انتخاب نیست، بلکه ضرورتی راهبردی برای کشورهایی است که می‌خواهند سهمی فعال در تعاملات جهانی داشته باشند.
برای ایران، فوتبال می‌تواند پلی برای گفت‌وگو، کاهش فاصله‌ها و گسترش همکاری‌های بین‌المللی باشد. هر چند فشارهای سیاسی و تلاش برخی کشورها برای محدود کردن روابط، گاه بر فضای ورزشی نیز سایه می‌اندازد، اما زبان فوتبال زبانی مشترک است که مرزها را کمرنگ می‌کند. توپ فوتبال نیاز به مترجم ندارد و همه آن را می‌فهمند. در چنین شرایطی استقبال از هر فرصتی که به توسعه همکاری‌های فنی، انتقال دانش و تقویت ارتباط با نهادهای ورزشی جهان بینجامد، در واقع سرمایه‌گذاری بر آینده فوتبال کشور است.
با آغاز رقابت‌های بزرگ جهانی، میلیون‌ها ایرانی با هیجانی مشترک پای تماشای بازی‌های تیم ملی می‌نشینند. این شور جمعی نشان می‌دهد فوتبال می‌تواند فراتر از تفاوت‌ها، عامل وحدت و امید باشد. حمایت هدف‌مند از دیپلماسی ورزشی نه تنها به موفقیت‌های امروز کمک می‌کند، بلکه مسیر را برای نسل آینده بازیکنانی هموار می‌سازد که می‌خواهند در فوتبال و فوتسال جهان نقشی پررنگ‌تر ایفا کنند. هر کس که در این مسیر قدم می‌زند را با دلگرمی حمایت کنیم و هر دستی که برای گره‌گشایی در این حوزه به سمت‌مان دراز می‌شود را به گرمی بفشاریم.

منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال