سرمقاله- در مسیر آمادهسازی تیم ملی هر بخش وظیفهای مشخص دارد، اما هدف همه یکی و در یک راستاست. فدراسیون بر اساس وظیفه سازمانی و ساختاری خود باید بستر مناسب برای آمادهسازی، برگزاری مسابقات و تأمین نیازهای تیم را فراهم کند و کادرفنی نیز مسئولیت تصمیمهای فنی و انتخاب بازیکنان را برعهده دارد. همانطور که مهدی تاج تأکید کرده است: «هیچ رئیس فدراسیونی نمیتواند به سرمربی تیم ملی بازیکنی تحمیل کند.»
این تفکیک مسئولیتها زمانی ارزشمند است که در نهایت به یک مسیر مشترک منتهی شود. برگزاری دیدارهای تدارکاتی با ازبکستان و روسیه و برنامهریزی برای حضور تیم ملی در تورنمنت فیفادی عراق، بخشی از همین مسیر است؛ بازیهایی که میتوانند فرصت مناسبی برای شناخت بیشتر تیم، آزمایش نفرات جدید و برطرف کردن نقاط ضعف باشند.
از سوی دیگر، احتمال تقویت کادرفنی و تأکید رئیس فدراسیون بر این که «ما باید تلاش کنیم برای بهتر شدن»، نشان میدهد که مسیر آمادهسازی همچنان پویاست. تغییر، اگر با هدف تقویت تیم و افزایش هماهنگی انجام شود، میتواند به رشد مجموعه کمک کند.
نگرانی هواداران و پیشکسوتان نیز طبیعی و قابل احترام است. پاسخ به این نگرانی، بیش از هر چیز در کار مشترک، تصمیمهای درست و افزایش مسئولیتپذیری معنا پیدا میکند. فدراسیون و تیم ملی در نهایت دو مسیر جدا نیستند؛ دو بخش از یک مجموعهاند که باید برای یک هدف واحد حرکت کنند: ساختن تیمی آماده، متحد و شایسته برای جام ملتهای آسیا.