از امروز برای ۱۰۰ روز دیگر
فینال، هدف دوری نیست؛ از همین صد روز باید برای رسیدن به آن ساخته شویم.
گزارش یک-۱۰۰ روز مانده است؛ فقط ۱۰۰ روز تا جایی که دیگر فرصت آزمون و خطا تمام میشود و هر تصمیم، هر پاس، هر تغییر و هر اشتباه میتواند وزن یک مسابقه بزرگ را داشته باشد. جام ملتهای آسیا ۲۰۲۷ حالا از یک مقصد دور در تقویم، به یک واقعیت نزدیک تبدیل شده است؛
توپ رسمی مسابقات، خوزاما، معرفی شده، قرعه گروهها انجام شده و برنامه دیدارهای ایران هم مشخص است. جام از ۷ ژانویه ۲۰۲۷ آغاز میشود و ایران در گروه C با چین، قرقیزستان و سوریه قرار گرفتهاست. برای تیم ملی اما هر اردویی که برگزار میشود، هر حریفی که انتخاب میشود و هر دقیقهای که بازیکنان کنار یکدیگر سپری میکنند، باید یک هدف مشخص داشته باشد: کم کردن فاصله میان تیم امروز و تیمی که قرار است در مرحله حذفی جام ملتها برای رسیدن به فینال بجنگد. در چنین مسیری، نتیجه بازیهای تدارکاتی قرار نیست پایان داستان باشد.
این مسابقات آزمایشگاه تیم ملیاند؛ جایی برای پیدا کردن ایرادها، محک زدن ترکیبها، آزمودن بازیکنان، اصلاح جزئیات و مهمتر از همه، شناختن نقاطی که باید پیش از رسیدن به عربستان ترمیم شوند. اگر قرار است تیم ملی در عربستان کمتر اشتباه کند، طبیعی است که بخشی از این اشتباهات باید همینجا اتفاق بیفتد؛ جایی که هنوز فرصت اصلاح وجود دارد. باید اینجا ببازیم که آنجا نبازیم، اینجا تجربه کنیم که آنجا غافلگیر نشویم و اینجا تصمیمهای دشوار بگیریم تا در بازیهای بزرگ، تصمیم درست برایمان تبدیل به عادت شده باشد.
نگاه به جام ملتها البته نباید فقط به مرحله گروهی محدود شود. گروه C مسیر ورود است، نه مقصد. چین، قرقیزستان و سوریه ۳ ایستگاه نخستاند، اما هدف نهایی تیم ملی باید از همین حالا فراتر از صعود از گروه تعریف شود. هدف، ساختن تیمی است که بتواند در مراحل حذفی هم شخصیت رقابت داشته باشد و در نهایت به فینال برسد. صد روز آینده، فرصت ساختن همین تیم است؛
تیمی که قرار نیست در عربستان تازه یاد بگیرد چگونه بازی کند. قرار است آنجا محصول ماهها آزمون، اصلاح، هماهنگی و تصمیمگیری باشد. اگر امروز هر مسابقه یک درس باشد و هر اردو یک قدم رو به جلو، وقتی خوزاما برای نخستین بار در عربستان به حرکت درمیآید، تیم ملی باید آماده باشد که نه برای پیدا کردن خودش، بلکه برای رسیدن به بلندترین نقطه این جام وارد زمین شود.
فینال، هدف دوری نیست؛ از همین صد روز باید برای رسیدن به آن ساخته شویم.
