پدری که حواسش به بچههایش هست
سه امتیاز امارات فقط یک نتیجه نیست؛ یک نشانه است از اینکه آن مسیر هنوز زنده است.
ستون آخر- برد امارات را باید تا امشب جشن گرفت؛ نه بیشتر. این شاید بهترین جمله حسین عبدی بعد از نخستین پیروزی امیدها در ناگویا باشد؛ مربیای که خیلی زودتر از آنکه بخواهد درباره ۳ امتیاز و نتیجه ۳ بر یک حرف بزند، از مسیری گفت که با این بازیکنان طی کرده. مسیری ۴ ساله که حالا در ناگویا به ایستگاه دیگری رسیده، اما هنوز قرار نیست به پایان برسد. عبدی این نسل را از روزهایی میشناسد که بسیاری از آنها هنوز نامی برای فوتبال ایران نبودند. با آنها در ردههای مختلف کار کرده، شکست خورده، پیروز شده، تجربه اندوخته و حتی در جام جهانی نوجوانان، همان تیمی را دیده که مقابل برزیل دو گل عقب افتاد و در نهایت ۳ بر ۲ برنده شد. حالا همان بازیکنان چند سال بزرگتر شدهاند؛ بازیکنانی که دیگر فقط امیدهای یک مربی نیستند و آرامآرام در فوتبال باشگاهی و ملی جای خودشان را پیدا میکنند.
شاید به همین دلیل است که عبدی رابطهاش با آنها را شبیه رابطه پدر و فرزند توصیف میکند. این جمله وقتی معنا پیدا میکند که بدانیم نگاه او صرفاً به یک مسابقه یا حتی یک تورنمنت محدود نیست. او از آینده بازیکنان حرف میزند؛ از اینکه رشد کنند، مسیر حرفهای بهتری داشته باشند و روزی برای فوتبال ایران بازیکنانی مؤثر باشند. این، شاید مهمترین بخش داستان این نسل باشد: تیم امید فقط برای امروز ساخته نشده اما فوتبال فرصت زیادی برای احساسات نمیدهد. عبدی خودش هم این را میداند. امشب زمان خوشحالی است و از فردا دوباره کار آغاز میشود؛ آن هم در گروهی که خودش آن را سختترین گروه میداند.
چین و کره شمالی منتظرند و هر دو مسابقه میتوانند تصویر دقیقتری از توان واقعی این تیم ارائه کنند. با این حال، چیزی در ناگویا تغییر نکرده؛ این نسل هنوز همان نسلی است که ۴ سال برای رسیدن به این نقطه رشد کرده است. ۳ امتیاز امارات فقط یک نتیجه نیست؛ یک نشانه است از اینکه آن مسیر هنوز زنده است. خوشحالی تا امروز؛ اما قصه این بچهها برای فوتبال ایران تازه دارد جدی میشود.
