سفر به‌خیر امیدهای ایران
حالا وقت ایستادن کنار تیمی است که با وجود همه محدودیت‌ها راهی آیچی-ناگویا شده تا بهترین نسخه خودش را نشان بدهد.
سرمقاله-تیم ملی فوتبال امید حالا در مسیر آیچی-ناگویاست؛ تیمی که فرصت چندانی برای آماده شدن به شکل ایده‌آل نداشت و قرار است خیلی زود وارد مسابقاتی شود که کوچک‌ترین جزئیات می‌تواند در سرنوشت آن تأثیر بگذارد.
تیمی که فرصت چندانی برای کنار هم بودن نداشته، حالا باید در یکی از مهم‌ترین میدان‌های ورزشی آسیا خودش را محک بزند؛ زمانی کوتاه برای ساختن هماهنگی، شناختن یکدیگر و رسیدن به تیمی که بتواند در بالاترین سطح ممکن رقابت کند اما این کوتاهیِ فرصت، چیزی از مسئولیت و انگیزه بازیکنان کم نمی‌کند.
آن‌ها می‌روند که هرچه دارند در زمین بگذارند. می‌دانیم قرار نیست کم بگذارند و می‌دانیم هر بازیکن برای تک‌تک دقایقی که پیراهن تیم ملی را بر تن دارد، خواهد جنگید. با این حال فوتبال همیشه به اندازه تلاش، قابل پیش‌بینی نیست.
نتیجه به آمادگی، جزئیات فنی، شرایط بازی و گاهی اتفاقاتی بستگی دارد که خارج از کنترل یک تیم است.
حالا وقت قضاوت نیست؛ وقت ایستادن کنار تیمی است که با وجود همه محدودیت‌ها راهی آیچی-ناگویا شده تا بهترین نسخه خودش را نشان بدهد. از این بچه‌ها فقط یک چیز می‌خواهیم؛ هر چه دارند، همان‌جا در زمین جا بگذارند.
