نسخه ونگر روی میز فوتبال ایران
کمتر کسی نامشان را می‌داند. آن روز، می‌توان فهمید که یک ایده جهانی چگونه توانسته رؤیای یک کودک را به واقعیتی بزرگ تبدیل کند.
ستون ویژه
فوتبال فقط در استادیوم‌های بزرگ و زیر نورافکن‌ها ساخته نمی‌شود؛ بخش مهمی از آینده این ورزش، جایی شکل می‌گیرد که هنوز کسی نام بازیکن آینده را نمی‌داند. شاید همین نگاه بود که آرسن ونگر را به یکی از مهم‌ترین چهره‌های پروژه توسعه استعداد فیفا تبدیل کرد؛ طرحی که یک هدف ساده اما بزرگ دارد: هر استعداد، شانس دیده‌شدن و رسیدن به بالاترین سطح را داشته باشد. پروژه‌ای که از سال ۲۰۲۰ کلید خورد، قرار نبود صرفاً چند بازیکن را از میان انبوهی از نوجوانان انتخاب کند. فیفا با بررسی ساختار فوتبال کشورهای عضو، از تیم‌های ملی و لیگ‌ها تا آکادمی‌ها و نظام استعدادیابی، تلاش کرد برای هر کشور نسخه‌ای متناسب با ظرفیت‌ها و نیازهای خودش طراحی کند. در مطالعه جهانی این پروژه، ۲۰۵ فدراسیون مورد بررسی قرار گرفت و هزاران گفت‌وگو و ارزیابی تخصصی انجام شد. حالا این نگاه جهانی، در فوتبال ایران هم جای خود را پیدا کرده است؛ اتفاقی که می‌تواند فراتر از یک برنامه مقطعی، بخشی از مسیر ساختن نسل آینده فوتبال ایران باشد. فلسفه ونگر روشن است: استعداد نباید قربانی محل تولد، امکانات مالی یا فاصله جغرافیایی شود. برای فوتبالی که همیشه ذخیره‌ای ارزشمند از استعداد داشته، قرار گرفتن در چنین مسیر نظام‌مندی می‌تواند یک فرصت جدی باشد؛ فرصتی برای اینکه استعدادها زودتر کشف شوند، بهتر آموزش ببینند و مهم‌تر از همه، مسیر روشنی برای رسیدن از زمین‌های کوچک به بالاترین سطح فوتبال پیش رویشان قرار بگیرد. شاید چند سال دیگر، یکی از ستاره‌های تیم ملی ایران را در آکادمی‌ها و زمین‌هایی ببینیم که امروز کمتر کسی نامشان را می‌داند. آن روز، می‌توان فهمید که یک ایده جهانی چگونه توانسته رؤیای یک کودک را به واقعیتی بزرگ تبدیل کند.
